St John΄s Rocky Island Zabargad


St John΄s Rocky Island , Zabargad

DSC01635

come with me, my love,

    to the sea, the sea of love…

…Το πιο ταιριαστό φινάλε, που έμελλε να συνοδεύσει  το αποχαιρετιστήριο αντίο μας στην αιγυπτιακή γη, συντροφιά με το άρωμα ενός καλοψημένου καφέ και τα χρώματα της ανατολής να πλημμυρίζουν το ήσυχο αεροδρόμιο!!!!

 

Με το βλέμμα στραμμένο στο ΝότοSt John΄s, Rocky Island, Zabargad

 

Με νωπές ακόμη τις αναμνήσεις από το τελευταίο μας καταδυτικό ταξίδι  στο Komodo, αρχίσαμε να συζητάμε για τον επόμενο προορισμό. Το ημερολόγιο έδειχνε μέσα του Δεκέμβρη(2009), οπότε στο μυαλό μας υπήρχε –λανθασμένα όπως αποδείχθηκε αργότερα- η σκέψη ότι, δεν θα συναντούσαμε εμπόδια σε οποιαδήποτε επιλογή μας. Mε στραμμένο λοιπόν το βλέμμα στο νότο, οι αρχικές μας σκέψεις «κλείδωσαν» σε ένα δεκαπενθήμερο live aboard  στο Σουδάν. Αν και δεν ήμασταν σίγουροι ότι, θα μπορούσαμε τελικά να εξασφαλίσουμε τόσες  ημέρες διακοπών, ζητήσαμε από τη φίλη μας τη Sylvia από το Diving World Greece, να μας κάνει τις απαραίτητες αεροπορικές  κρατήσεις θέσεων, όπως και τις αντίστοιχες κρατήσεις στο σκάφος. Τότε ήταν που, προς μεγάλη μας έκπληξη και απογοήτευση ταυτόχρονα, μάθαμε ότι στο σκάφος δεν υπήρχε καθόλου διαθεσιμότητα, για το χρονικό διάστημα που αρχικά είχαμε επιλέξει.

Απτόητοι βέβαια από τα αναπάντεχα νέα, κρατήσαμε σταθερά στο μυαλό μας την ιδέα του Νότου και τώρα η σκέψη μας φωτογράφιζε τη γνωστή μας πλέον Αίγυπτο, μια χώρα, που παραδοσιακά αποτελεί σταθερή αξία στο χώρο των καταδύσεων. Έτσι λοιπόν, καταλήξαμε να επιλέξουμε τη διαδρομή  St John΄s, Rocky Island, Zabargad, ζητώντας από τους ανθρώπους του σκάφους να προσθέσουν και τον Δαίδαλο, ο οποίος δεν συμπεριλαμβανόταν στο δρομολόγιο του  συγκεκριμένου πλοίου. Επειδή ήμασταν οι πρώτοι  στη λίστα των κρατήσεων, δέχθηκαν το αίτημά μας, με μια μικρή βέβαια επιβάρυνση. Έχοντας στο παρελθόν επισκεφθεί διαφορετικές γωνιές της Ερυθράς, γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι, θα ήταν ένα ταξίδι υψηλών προσδοκιών και έντονων συγκινήσεων!!!

Όσοι έχουν ταξιδέψει στην Αίγυπτο, έστω και για μία φορά, ξέρουν καλά ότι πρόκειται για μία χώρα τρομακτικών αντιθέσεων. Όσο άνυδρο και ξερό είναι το χερσαίο κομμάτι της, τόσο πολύχρωμη και ζωντανή είναι η υποθαλάσσια εικόνα της. Η μονοτονία του ατελείωτου καφέ χρώματος της αιγυπτιακής γης, δεν αφήνει κανένα περιθώριο να φανταστεί κανείς, πόσα χρώματα μπορεί να φιλοξενούνται στα υποβρύχια μονοπάτια της και πόσο η Ερυθρά σφύζει, στην κυριολεξία, από ζωή! Μια χώρα που δίκαια συγκαταλέγεται στους κορυφαίους παγκόσμιους καταδυτικούς προορισμούς, έχοντας να επιδείξει, εκτός από το αναρίθμητο σύνολο υποθαλάσσιας χλωρίδας και πανίδας, έναν μεγάλο αριθμό ναυαγίων, όπως επίσης και ένα πολύμορφο ανάγλυφο, που απαρτίζεται από κάθετους τοίχους, ανοιχτές και κλειστές  σπηλιές, φαράγγια, τεράστιους βυθισμένους ογκόλιθους, μεγάλες μπλε τρύπες που χάνονται στα βάθη και ότι μπορεί ακόμη να σκεφτεί το ανθρώπινο μυαλό… Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την εύκολη πρόσβαση από τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως φυσικά και τις προσιτές τιμές της, την κατατάσσουν στην κορυφή των προτιμήσεων των κατοίκων της Γηραιάς ηπείρου.

Ξέροντας ότι οι οκτώ μήνες που μας χώριζαν από την προγραμματισμένη καταδυτική μας απόδραση, θα περνούσαν πολύ γρήγορα, θελήσαμε μέσω internet να πάρουμε μια πρώτη γεύση για όλα αυτά που αργότερα, θα μας πλαισίωναν σαν εμπειρίες.  Ξεκινήσαμε λοιπόν, από μια αναλυτική πλοήγηση στα διάφορα σημεία  του σκάφους, στη συνέχεια αποτυπώσαμε στο μυαλό μας τη συνολική διαδρομή του ταξιδιού και μετά μπήκαμε σε μια πιο λεπτομερή εικόνα των καταδυτικών μας σημείων. Η παρουσία των σπηλιών στην ευρύτερη περιοχή, προσέδιδε μία εξαιρετική χροιά στον ήδη γοητευτικό υποβρύχιο κόσμο, που μας περίμενε  και «γαργαλούσε» τη φαντασία μας, με  όλα εκείνα τα τεράστια τέρατα ,που κατά καιρούς, είτε  έχουμε ακούσει σε ιστορίες, είτε έχουμε δει σε ταινίες να είναι κρυμμένα σε αυτές…

Φτάνοντας πλέον σε πραγματικούς χρόνους κοντά στην ημερομηνία αναχώρησης, το μόνο που μας έμενε να κάνουμε, ήταν η απαραίτητη και καθιερωμένη πλέον στάση μας στο DIVE του Σπύρου Καρτελιά, για service και extra προμήθειες . Η μεγάλη ποικιλία, όχι μόνο σε καταδυτικά είδη, αλλά και σε ρούχα και είδη θαλάσσης, βάρυνε σημαντικά τις αποσκευές μας, τις οποίες σε γενικές γραμμές  προσπαθούμε να περιορίζουμε, για να αποφεύγουμε επιπλέον χρεώσεις στα διεθνή αεροδρόμια… Συγχωρώντας  όμως αυτή τη μικρή ατασθαλία  στους εαυτούς μας, αφού στις διακοπές  άλλωστε «όλα» επιτρέπονται, περιμέναμε πια το ημερολόγιο να δείξει 11/8 προκειμένου να πετάξουμε προς την αφρικανική ήπειρο.

Στη δίωρη πτήση Αθήνα-Κάιρο είχαμε, για πρώτη φορά στα όσα χρόνια ταξιδεύουμε, την ευκαιρία να συναντηθούμε ένα ζευγάρι ελλήνων δυτών  και μάλιστα εκπαιδευτών, οι οποίοι θα έκαναν περίπου την ίδια διαδρομή με εμάς, αλλά σε διαφορετικό σκάφος. Καθοδόν, ανταλλάξαμε διάφορες απόψεις για τις καταδυτικές μας εμπειρίες, όπως επίσης και για την κατάδυση γενικά, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Με τη συζήτηση η απόσταση εκμηδενίστηκε και χωρίς να το καταλάβουμε πατήσαμε το αιγυπτιακό αεροδρόμιο.  Πλήρως ανακαινισμένο, δεν έχει τίποτα πια να ζηλέψει από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Πρώτο μας μέλημα ήταν  να πάρουμε τη visa και επόμενη κίνηση μας ήταν να τρέξουμε να προλάβουμε την επόμενη πτήση για τη Hurghada, στην οποία φτάσαμε λίγο καθυστερημένοι, εξαιτίας της μισάωρης καθυστέρησης που είχε η πτήση για Κάιρο. Έχοντας τσεκάρει τις αποσκευές  για τον τελικό προορισμό μας, οι Αιγύπτιοι ήταν ήδη ενήμεροι για την άφιξή μας και φάνηκαν χαλαροί στη μικρή καθυστέρηση που τελικά τους προκαλέσαμε. Το αεροπλάνο, παρόλα ταύτα, έφυγε στην ώρα του και μετά από μία σοκαριστική πτήση, με έντονες αναταράξεις, ξαναπατήσαμε σώοι και αβλαβείς το αιγυπτιακό έδαφος. Χαμογελώντας με ανακούφιση, παραλάβαμε τις βαλίτσες μας και αναζητήσαμε τον αιγύπτιο οδηγό που θα μας μετέφερε στο λιμάνι τουGhaleb στο Marsa Alam.

Μετά από λίγο επιβιβαστήκαμε σε ένα πεντακάθαρο ταξί, που σε τίποτα δε θύμιζε αιγυπτιακό αυτοκίνητο και πήραμε το δρόμο για το νότο, όπου θα μας περίμενε το σκάφος Grand Sea Serpent . Ο οδηγός του λιγομίλητος και διακριτικός, οδηγούσε με αναμμένα τα φώτα, σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, με οδική συμπεριφορά που παρέπεμπε σε οδηγό μεγαλωμένο στην κεντρική Ευρώπη. Ραγδαίες εξελίξεις φαίνεται να έχουν απλώσει για τα καλά τα πλοκάμια τους και στην αφρικανική ήπειρο… Καλό ή κακό κανείς ακόμη δεν ξέρει. Ας είναι η ιστορία αυτή που θα το κρίνει!!!

Φανερά νεοσύστατο και το λιμάνι του Ghaleb, που πια αποτελεί μια νεόδμητη πολιτεία γεμάτη σπίτια, ξενοδοχεία και μαγαζιά. Μετά από αρκετές προσπάθειες, ο οδηγός μας κατάφερε να βρει ποια γέφυρα, από τις πολλές που υπήρχαν στην περιοχή, οδηγούσε στην προβλήτα που ήταν το σκάφος.  Εκεί, σε πρώτη φάση,  μας υποδέχθηκαν η μυρωδιά της υγρασίας και η αύρα της θάλασσας. Στη συνέχεια, γνωρίσαμε κάποιους από τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες μας, οι οποίοι είχαν φτάσει νωρίτερα και είχαν ήδη τακτοποιηθεί. Όπως πληροφορηθήκαμε αργότερα, οι περισσότεροι είχαν ταξιδέψει μέσω του αεροδρομίου του Marsa Alam και όχι από τη Hurghada, γλιτώνοντας έτσι τις τρεις ώρες οδικής διαδρομής.

Εξοικειωμένοι πια με τις τυπικές διαδικασίες των καταδυτικών εντύπων, συμπληρώσαμε γρήγορα ότι ήταν απαραίτητο, στήσαμε τους εξοπλισμούς μας στο καταδυτικό deck, τακτοποιήσαμε τα υπόλοιπα πράγματα στη καμπίνα μας και απολαύσαμε τελικά το βραδινό, που μας είχαν φυλάξει. Στη συνέχεια, ο Hany, ο ένας από τους δύο οδηγούς που θα είχαμε μαζί στο ταξίδι, μας ενημέρωσε για το σκάφος και τους βασικούς κανόνες διαμονής. Οι δείχτες του ρολογιού είχαν ήδη αρχίσει να σημαδεύουν την καινούργια ημέρα, γι αυτό όλοι με προθυμία κατευθυνθήκαμε προς  τις καμπίνες μας, καθώς το εγερτήριο της επόμενης ημέρας θα ήταν πολύ πρωινό!

12/8

Σε αντίθεση με τις ημέρες που θα ακολουθούσαν, μετά το ξύπνημα, ακολούθησε το πρωινό, προτού αναχωρήσουμε για το ταξίδι μας βαθειά στο νότο. Σε αυτή τη φάση υπήρξαν σημαντικές καθυστερήσεις, καθώς περιμέναμε το λιμενικό να μας ελέγξει και να μας δώσει άδεια απόπλου. Για άλλη μια φορά, διαπιστώσαμε ότι, μπορεί η εξέλιξη να έχει φτάσει στην Αίγυπτο, δεν σημαίνει όμως ότι έχει αναγκαστικά αγγίξει και όλους τους  Αιγύπτιους, που στα περισσότερα πράγματα, φαίνεται να έχουν τους δικούς τους ρυθμούς. Η αργοπορία αυτή μας στοίχισε μια βουτιά, αλλά όλοι ήμασταν ήδη ενήμεροι από την προηγούμενη ημέρα, ότι μπορεί να συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Βρισκόμενοι πλέον εν πλω, είχαμε ένα δεύτερο briefing από την Kati αυτή τη φορά, τη δεύτερη οδηγό για αυτό το ταξίδι, σχετικά με την καταδυτική μας συμπεριφορά μέσα και έξω από το νερό. Θα ήμασταν τέσσερεις ομάδες, των έξι ατόμων η καθεμία, δύο εκ των οποίων θα συνοδεύονταν από έναν  οδηγό. Προκειμένου να υπάρχει συντονισμός  και ακρίβεια στο πρόγραμμά μας, επιβαλλόταν συνέπεια στους χρόνους μας και μεθοδικότητα στη συμπεριφορά μας. Σε αντίθετη περίπτωση και ειδικότερα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, θα προέβαιναν σε διακοπή του ταξιδιού και θα επιστρέφαμε στο λιμάνι, καθώς δεν υπήρχε άλλο μέσο διαφυγής. Επιπλέον, στις οδηγίες που πήραμε ήταν σαφές ότι δεν φοράμε γάντια, για να μην αγγίζουμε και καταστρέφουμε τον ύφαλο, δεν μαζεύουμε κοχύλια, δεν ακολουθούμε τα ψάρια στο ανοιχτό μπλε, γιατί έτσι είναι ο καλύτερος τρόπος να χαθούμε και τέλος, αντιμετωπίζουμε το οικοσύστημα με οικολογική συνείδηση, μέσα και έξω από το νερό. Στις καθημερινές μας υποχρεώσεις ήταν η συμπλήρωση δύο εντύπων, που αφορούσαν το προφίλ της εκάστοτε κατάδυσης. Οι καιρικές συνθήκες θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του καταδυτικού προγράμματος  και η συνέπεια στα χρονοδιαγράμματα θα μας εξασφάλιζε την νυχτερινή, όπου βέβαια ο καιρός το επέτρεπε.

1η ΚΑΤΑΔΥΣΗ: ABU DABBAB

Η πρώτη βουτιά, η λεγόμενη check dive, είθισται να είναι χαλαρή και αποσκοπεί στην εξοικείωση των δυτών με το περιβάλλον και την ομάδα. Στο σημείο που πέσαμε μαλακά και σκληρά κοράλλια αφθονούσαν, σπαρμένα εδώ και εκεί, φιλοξενώντας μεγάλη ποικιλία από ψάρια του υφάλου. Οι πιο αποκαλυπτικές παρουσίες αναδείχθηκαν οι διάσημοι Nemo, που κολυμπούσαν χωρίς δισταγμό αρκετά μακριά από τις ανεμώνες τους.   Trigger fish, butterfly fish, parrot fish, groupers, wrasse fish ήταν μόνο μερικά από τα είδη, που αλώνιζαν ανενόχλητα στον ύφαλο, απολαμβάνοντας το καταφύγιο που τους πρόσφεραν απλόχερα κοράλλια και βράχια. Η αργή κίνησή μας, μας επέτρεψε να διακρίνουμε την άσπρη γλώσσα(Moses sole) με τα μαύρα στίγματα, που είχε γίνει κυριολεκτικά ένα, με την άμμο που βρισκόταν από κάτω της. Τέλος, το σκηνικό συμπληρώθηκε από αρκετά σαλάχια, τα οποία είτε έσκαβαν την άμμο προκειμένου να βρουν τροφή, είτε έψαχναν για καταφύγιο κάτω συνήθως από τα table corals, που ήταν σε αφθονία στον ύφαλο.

Η περιοχή προσφέρεται για νέους, άπειρους σχετικά δύτες, καθώς συνδυάζει καλή ορατότητα, πολύ ήπια ρεύματα, εύκολη είσοδο και έξοδο από το νερό, καθώς επίσης ενδιαφέροντα στιγμιότυπα από τον υποθαλάσσιο πλούτο της Ερυθράς. Το μόνο  μελανό σημείο  ήταν η αυξημένη συγκέντρωση σκουπιδιών που υπήρχαν στο βυθό, σημάδι βέβαια της  ανθρώπινης κακοδιαχείρισης.

Στη στάση αποσυμπίεσης έπρεπε όλοι να ανοίξουμε τα SMB΄s προκειμένου να βεβαιωθούμε ότι δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, ούτε με το αντικείμενο αυτό καθαυτό, αλλά ούτε και με τη διαδικασία. Σαφέστατα, ήταν προτιμότερο να διαπιστώσουμε ότι, κάτι δεν πήγαινε καλά, σε μια χαλαρή βουτιά σε έναν ήπιο ύφαλο, παρά να έρθουμε αντιμέτωποι με την οποιαδήποτε δυσκολία, σε έναν απρόβλεπτο ύφαλο όπως ο Elphinstone, εκεί όπου θα κάναμε τη δεύτερη βουτιά της ημέρας.

2η ΚΑΤΑΔΥΣΗ: ELPHINSTONE

Αν και θα ήταν η τρίτη φορά που θα καταδυόμασταν στο συγκεκριμένο σημείο και θα μπορούσε εύκολα κανείς να ισχυριστεί ότι θα έπρεπε να ήμασταν απόλυτα εξοικειωμένοι με την ιδέα, τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς  έτσι. Τα ρεύματα που υπάρχουν στην περιοχή, κάνουν τόσο απρόβλεπτες τις συνθήκες και κατά συνέπεια δίνουν μια ιδιαίτερη αγωνία σε κάθε καταδυτική εξόρμηση στον συγκεκριμένο ύφαλο. Πριν την είσοδο μας στο νερό, οι τοπικοί οδηγοί ελέγχουν πάντα την πορεία τους, χωρίς πάλι αυτό να σημαίνει ότι, αποκλείονται οι οποιεσδήποτε αλλαγές, μέχρι την ολοκλήρωση της έναρξης της εκάστοτε κατάδυσης. Βέβαια, η απρόβλεπτη αυτή πτυχή του υφάλου ευθύνεται και για τη διασημότητα  του, καθώς τα ρεύματα σημαίνουν θέαμα!!! Αυτό άλλωστε αρκεί, για να μετατρέψει την οποιαδήποτε κατάδυση, σε συναρπαστική περιπέτεια…

Χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής, βρισκόμασταν σε ένα από εκείνα τα σημεία, που επιβάλλεται να δει κάθε δύτης, τουλάχιστον για μια φορά στη ζωή του. Πρόκειται για ένα αρκετά μακρύ, αλλά και στενό ύφαλο. Η είσοδος μας από τα φουσκωτά, πάντα με αρνητική πλευστότητα, έγινε γρήγορα μέχρι τα 22μ., όπου θα ήμασταν λιγότερο εκτεθειμένοι στο ρεύμα.  Η πλαγιά του φορτωμένη με κάθε είδος μαλακού και σκληρού κοραλλιού, κατηφόριζε απότομα, κόβοντας μας  την ανάσα. Βασικός μας στόχος ήταν να φτάσουμε στο πλατό και να μείνουμε γαντζωμένοι δίπλα στο drop off, προκειμένου να απολαύσουμε το πέρασμα. Εκεί  άλλωστε συνηθίζουν να συχνάζουν schools of snappers, tuna, trevally ή barracuda, χωρίς βέβαια να υπάρχουν εγγυήσεις για τίποτα. Περνώντας η ώρα,  οι χρόνοι μας πίεζαν να αφήσουμε το πλατό και έτσι συνεχίσαμε ανεβαίνοντας στα 18μ., αποθανατίζοντας σε συνεχή βάση τους υποθαλάσσιους πρωταγωνιστές. Μάτια και φακοί δεν χόρταιναν συναντήσεις με banner fish, butterfly fish, big eyes fish, angel fish, long fin spadefish και άλλα πολλά είδη που τριγυρνούσαν στον ύφαλο. Απίστευτη attraction τα τεράστια gorgonians, που έμοιαζαν με απλωμένα δίχτυα, που περίμεναν την ανυποψίαστη λεία τους. Ήταν τέτοια η ομορφιά του κάθετου τοίχου, που αιχμαλώτιζε σκέψεις και βλέμματα, σαν να ήθελε να μας κάνει να ξεχάσουμε οτιδήποτε μπορεί να κολυμπούσε στο βαθύ μπλε. Αν και τελικά δεν ευτυχήσαμε σε «μοιραίες» συναντήσεις με «τους περιβόητους υποβρύχιους κυνηγούς», η πληθωρική εικόνα του γαλάζιου ανάγλυφου ήταν εξωπραγματική!

13/8 ΔΑΙΔΑΛΟΣ

1η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : ABU KIZAN REEF  

Εξαιρετικά πρωινό ξύπνημα, προκειμένου να αυξήσουμε τις πιθανότητες να συναντηθούμε με τους «αντιπροσώπους» από το βασίλειο των ισχυρών… Η είσοδος και η έξοδο μας έγιναν  πάλι από τα φουσκωτά και η μορφολογία του υφάλου ήταν παρόμοια με αυτή του Elphinstone. Σε πολλά σημεία του, κυρίως στα ρηχά 4-5μ. βάθος, «λειτουργούσαν» σταθμοί καθαριότητας για tuna, trevally και άλλα μεγάλα ψάρια, όπου μπορούσαμε να συλλέξουμε ενδιαφέροντα στιγμιότυπα. Οι υψηλές θερμοκρασίες των νερών αυτή την εποχή, ήταν αποτρεπτικές για μεγάλες συγκεντρώσεις καρχαριών, που γενικά φαίνονται να προτιμούν τους μήνες από το Μάιο μέχρι τον Ιούνιο, αντί των θερινών.

Σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες καταδύσεις, αυτή έγινε στο ανοιχτό μπλε. Με αρνητική πλευστότητα, φτάσαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε στα 25 μ. και όταν πια είχαμε ξεπεράσει τη μεγάλη ένταση των ρευμάτων κατεβήκαμε, με πιο αργό ρυθμό, μέχρι περίπου τα 40 μ. Με τις αναπνοές μας αισθητά πιο βαριές, οπλιστήκαμε με υπομονή και περιμέναμε. Όλες οι αισθήσεις ήταν σε επαγρύπνηση, οι φωτογραφικοί φακοί έτοιμοι για το μεγάλο κλικ και οι χρόνοι στα computers δοκίμαζαν τις ψυχικές μας αντοχές… Σε τέτοιες φάσεις αναμονής, τα λίγα λεπτά που μπορεί  να παραμείνεις σε αυτά τα βάθη, σου φαίνονται αιώνες. Εστιάζαμε τα βλέμματα όσο πιο βαθιά μπορούσαμε, προσπαθώντας να ξεχωρίσουμε έστω και ένα λίκνισμα των επίδοξων θηρευτών, που θα σήμαινε ότι η Ερυθρά θα μας αποζημίωνε για την υπομονή μας. Και αυτή τη φορά, η τύχη μας χαμογελούσε, στέλνοντας μια μικρή παρέα από σφυροκέφαλους προς τη δική μας κατεύθυνση. Δυστυχώς, τα μέτρα που μας χώριζαν ήταν καθοριστικά για τη μέτρια ποιότητα των φωτογραφιών, αλλά η προσωπική μας ικανοποίηση έφτανε τα όρια του συναγερμού!!! Το μυαλό κλείδωσε στην εικόνα και η ψυχή παρακαλούσε να κρατήσει… Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να μην παρασυρθούμε από το θέαμα και χωρίς καν να το συνειδητοποιήσουμε, να βρεθούμε στα 60μ…

 

2η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : ABU KIZAN REEF

Το κουδούνι μας ειδοποιούσε για το δεύτερο briefing της ημέρας. Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες, ακολουθώντας εκ διαμέτρου αντίθετες πορείες κατάδυσης. Στην πρώτη μπήκαν εκείνοι που ήθελαν να πέσουν από το σκάφος, προκειμένου να κατευθυνθούν  χωρίς τη δυσκολία των ρευμάτων, στο αμμώδες πλατό κάτω ακριβώς από το φάρο. Οι υπόλοιποι  προτιμήσαμε τα φουσκωτά, που μας μετέφεραν μέχρι περίπου τα μέσα του υφάλου. Αρνητική πλευστότητα για άλλη μια φορά και γρήγορη κάθοδος μέχρι τα 20 περίπου μέτρα. Ο θαλάσσιος κόσμος θέλοντας να αναδείξει, για μία ακόμη φορά τη γενναιοδωρία του, μας επεφύλασσε μία ακόμη έκπληξη…

Drift dive για όσους επέλεξαν τη λύση των φουσκωτών, που μας έδινε, περισσότερο την αίσθηση ότι πετούσαμε, παρά ότι κολυμπούσαμε. Κλείσαμε τις φωτογραφικές και αφεθήκαμε στις χαλαρωτικές προτροπές των ρευμάτων. Στα δεξιά μας, κατέβαινε κάθετα η πλαγιά του υφάλου, ενώ στα αριστερά μας το βαθύ μπλε κρατούσε καλά κρυμμένους τους δικούς του θησαυρούς… Η χαλαρότητα που χαρακτήριζε τις κινήσεις των σωμάτων μας ήταν η ειδοποιός διαφορά αυτής της κατάδυσης, από όλες τις προηγούμενες.

Χωρίς να θέλουμε σε καμία περίπτωση, να απαξιώσουμε  τη σημασία της υποθαλάσσιας βιοποικιλότητας που συγκεντρωνόταν στον ύφαλο,  θέλουμε να τονίσουμε ότι, είθισται να υπάρχουν και κάποιες στιγμές, που αξίζει να δίνουμε προτεραιότητα σε αυτό που νοιώθουμε και όχι σε αυτό που βλέπουμε, όσο εκθαμβωτικό και αν φαντάζει… Και αναμφίβολα, το συναίσθημα αυτό, θα μας «στοιχειώνει» ευχάριστα σε βάθος χρόνου!!!

3η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : ABU KIZAN REEF

Η τρίτη και τελευταία κατάδυση της ημέρας έγινε στη βόρεια πλευρά του υφάλου και κινήθηκε πάνω-κάτω στο ίδιο μοτίβο με τη δεύτερη. Δύο, όμως, ήταν οι βασικές της διαφορές. Η πρώτη είχε να κάνει με το ρεύμα, που ήταν πολύ πιο ήπιο αυτή τη φορά και η δεύτερη με την πληθωρική παρουσία των ανεμώνων, που είχαν πραγματικά κατακλύσει την πλαγιά του υφάλου. Αυτοί που γνωρίζουν την Ερυθρά καλά, ισχυρίζονται ότι πρόκειται για τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, από οποιοδήποτε άλλο σημείο της.

Στις μεγάλες τρύπες που αποκαλύπτονταν σε τακτική βάση πίσω από τα αναρίθμητα κοράλλια, κρύβονταν μεγαλόσωμες σμέρνες, η απότομη θέα των οποίων μας προκαλούσε κάτι μεταξύ φόβου και δέους. Πολυάριθμα σύνολα μικρών ψαριών κινούνταν με απόλυτο συγχρονισμό, προς την αντίθετη κατεύθυνση των επίδοξων κυνηγών τους. Από την άλλη πλευρά, αρκετά διασκεδαστικός, για εμάς και μόνο φυσικά , ήταν ο τρόπος που κυνηγούσε ένα πολύχρωμο parrot fish. Ολόκληρο το σώμα του με τις κινήσεις του, γινόταν τόσο νευρικό και ταυτόχρονα τόσο επιθετικό, που ήταν μάλλον προδιαγεγραμμένη η βαριά μοίρα των άτυχων θηραμάτων του. Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι, οι νόμοι είναι νόμοι, ειδικά όταν μιλάμε για τους φυσικούς και με βάση έναν από τους διάσημους του υποθαλάσσιου βασιλείου, «το μεγάλο ψάρι, τρώει το μικρό»!!!

Και όπως όλοι οι νόμοι έχουν και τις εξαιρέσεις τους, στη συνέχεια της κατάδυσής μας, ήρθαμε αντιμέτωποι με μία από αυτές. Δύο τεράστια barracuda, παραταγμένα σχεδόν το ένα παράλληλα με το άλλο, ακίνητα, με τα στόματα ανοιχτά, περίμεναν τα μικροσκοπικά ψαράκια που τα περιέβαλαν, να τα καθαρίσουν. Ο ρόλος των μικρών ψαριών ήταν ξεκάθαρος και οι μεγάλοι κυνηγοί δεν έδειχναν την παραμικρή διάθεση να απειλήσουν την ύπαρξη τους. Λίγο πιο μακριά από τον σταθμό καθαρισμού κολυμπούσαν με επιβλητικό τρόπο τεράστια trevally, τα οποία έμοιαζαν  και αυτά να ψάχνουν τους πιθανούς καθαριστές τους. Μια σχέση από την οποία όλοι ωφελούνται, καθώς οι πρώτοι καθαρίζονται και οι δεύτεροι τρώνε.

Από τις πιο προσιτές φιγούρες ήταν τα cornet fish τα οποία κινούνταν άλλοτε μεμονωμένα και άλλοτε σαν ομάδες. Ήταν  τόσο μεγάλη η άνεση τους μαζί μας, που αρκετά συχνά θα βρίσκαμε κάποιο κολλημένο κυριολεκτικά στα κεφάλια μας, το οποίο παρέμενε εκεί ή κολυμπούσε μαζί μας για αρκετή ώρα. Επίσης, με διάθεση συγκατάβασης  στη φωτογράφιση, ήταν οι ολιγάριθμες ομάδες των snappers, που κολυμπούσαν νωχελικά, χωρίς να μας προκαλούν ιδιαίτερες δυσκολίες. Εντελώς διακριτική και δυστυχώς ολιγάριθμη, ήταν η παρουσία των nudibranchs στον ύφαλο. Βέβαια τα εκπληκτικά τους χρώματα, τα κάνουν τόσο ξεχωριστά και όσο περιορισμένα και αν είναι, πάντα καταφέρνουν και κλέβουν τις εντυπώσεις.

Την απόλυτη ηρεμία που χαρακτήρισε όλο το εύρος των καταδύσεων της συγκεκριμένης ημέρας, ενσάρκωσε με την παρουσία της και την κίνηση της η μικρόσωμη χελώνα, που πέρασε διακριτικά δίπλα μας στα τελευταία λεπτά της αποσυμπίεσης. Στη σφαίρα της φαντασίας μας, ήθελε να μας ευχηθεί για ένα ήρεμο βράδυ εν πλω, καθώς εκείνη τη στιγμή έπεφτε η αυλαία των καταδυτικών μας δραστηριοτήτων.

14/8

1η ΚΑΤΑΔΥΣΗ: ROCKY ISLAND

Αν και οι αρχικοί προγραμματισμοί αποσκοπούσαν σε μια αρκετά πρωινή βουτιά, τελικά ο απρόβλεπτος χαρακτήρας των φυσικών στοιχείων, μας προκάλεσε σημαντικές καθυστερήσεις. Η πορεία των ρευμάτων ήταν εντελώς αντίθετη από ότι υπολόγιζαν οι τοπικοί οδηγοί, ανατρέποντας έτσι όλο το πλάνο του πρωινού briefing. Νέες οδηγίες μας έβαλαν στο κλίμα για το πώς έπρεπε να κινηθούμε και με τελική καθυστέρηση περίπου μισής ώρας, κάναμε την πρώτη μας είσοδο στον Rocky island. Καλό είναι να έχουμε όλοι κατά νου, προτού ξεκινήσουμε ένα τέτοιο ταξίδι, ότι ενδέχεται να υπάρξουν και κάποια απρόβλεπτα συμβάντα, που μπορεί να οδηγήσουν σε αναγκαστικές αλλαγές ή απλές τροποποιήσεις του εκάστοτε καταδυτικού προγράμματος. Εξαιτίας αυτού, θα πρέπει να είμαστε οπλισμένοι με υπομονή και να μην αφήνουμε το οτιδήποτε να επηρεάζει τη διάθεσή μας, ώστε να μπορέσουμε τελικά να απολαύσουμε το ταξίδι. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι, έστω και με το δικό μας τρόπο, είμαστε σε διακοπές…

Η θερμοκρασία του νερού ήταν τόσο ζεστή, που ούτε αυτή συνηγορούσε να συνειδητοποιήσουμε πόσο νωρίς ξεκινούσαμε την ημέρα μας. Αν και τα 4 φουσκωτά έφυγαν το κάθε ένα με μια σχετική χρονική απόσταση από το άλλο, πολύ γρήγορα βρεθήκαμε να κολυμπάμε όλοι μαζί, μπλεγμένοι ακόμη και με δύτες από τα άλλα δύο live aboard που βρισκόντουσαν στην περιοχή. Αν και μπορεί  σε κάποιους  αυτό να ακουστεί ενοχλητικό, τόσοι δύτες μαζεμένοι στο ίδιο σημείο, στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν έτσι, καθώς μπορούσαμε να «παίξουμε» σε διαφορετικά βάθη ή να επιταχύνουμε λίγο το ρυθμό μας και να προπορευτούμε. Άλλωστε αφού, εμείς τουλάχιστον, ανήκαμε σε μία από τις δύο ομάδες που δεν μας συνόδευε τοπικός οδηγός, είχαμε εξολοκλήρου την ευθύνη των εαυτών μας, οπότε και την πλήρη ελευθερία κινήσεων.

Το απόλυτο στοιχείο αυτής της κατάδυσης, ήταν η απίστευτη σκληρότητα του υποθαλάσσιου ανάγλυφου. Γι αυτό ακριβώς το λόγο, υποθέτουμε ότι  το σημείο ονομάστηκε Rocky island. Κάθετα βράχια κατέβαιναν απότομα σε όλο το μήκος της ακτογραμμής του νησιού και σε συνδυασμό με τα ορμητικά  κύματα, που άφριζαν στην κορυφή του υφάλου, συνέθεταν ένα σκληρό τοπίο. Η ζωή που συγκεντρωνόταν στον ύφαλο, μεταξύ άλλων περιελάμβανε πολλά angelfish,  squirrelfish, box fish, rabbit fish, freckled hawk fish και ήταν γενικά παρόμοια με αυτή των προηγούμενων καταδύσεων. Η νέα και ταυτόχρονα εντυπωσιακή όμως εικόνα, σχετιζόταν με τον τρόπο που κυριολεκτικά κρεμόντουσαν οι βράχοι πάνω από τα κεφάλια μας. Σαν μια εξωπραγματική δύναμη, τα καταδίκασε σε ισόβια τιμωρία, να μείνουν έτσι άγρια κρεμασμένα, τρομάζοντας κατοίκους και περαστικούς!!!  Οι μεγάλες σπηλιές και τα εντυπωσιακά σχισίματα ανάμεσα στα βράχια, προσέθεταν τη δική τους πινελιά και πολλά περιθώρια στους επίδοξους φωτογράφους για να αποτυπώσουν εξαιρετικά σκηνικά…

2η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : ZABARGAD ISLAND

Μια κατάδυση που θα μπορούσε κυριολεκτικά να «απογειώσει» και τον πιο απαιτητικό δύτη. Χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερη εμπειρία, η καλή διαύγεια των νερών και η ήπια συμπεριφορά των ρευμάτων αποτελούσαν τις βάσεις για μια πραγματικά απολαυστική υποβρύχια εμπειρία. Καθώς δεν υπήρχαν ιδιαίτεροι λόγοι να κατέβουμε κάτω από τα 15μ., ανεβάσαμε τους χρόνους παραμονής μας κοντά στα 70 λεπτά. Η υψηλή θερμοκρασία δε του νερού συνηγορούσε και αυτή με το δικό της τρόπο, στο να περάσουμε αυτή την ώρα όσο πιο απολαυστικά γινόταν!

Η είσοδος στο νερό έγινε από το σκάφος και κολυμπώντας, φτάσαμε σε ζευγάρια στον ύφαλο. Η προσοχή μας αναγκαστικά εστιάστηκε στην τεράστια συνάθροιση σαρδελών που κινούνταν με απόλυτα ομαδικό πνεύμα. Φαίνονταν να γνωρίζουν καλά ότι ,με αυτό τον τρόπο ήταν λιγότερο εύκολο να αποτελέσουν εκλεκτό μεζέ για τον οποιοδήποτε πεινασμένο κυνηγό.

Εξαιρετικά βραχώδες και σε αυτόν τον ύφαλο το σκηνικό, με φοβερή αρμονία να χαρακτηρίζει τον τρόπο που ήταν παραταγμένοι και διακοσμημένοι οι βράχοι. Μαλακά και σκληρά κοράλλια, διαφορετικών μεγεθών και σχημάτων, καλύπτοντας όλο το φάσμα των χρωματικών αποχρώσεων , αποτελούσαν το καθένα ξεχωριστά, μοναδικά έργα τέχνης των πιο απαιτητικών καλλιτεχνών. Η λευκή άμμος που αγκάλιαζε τρυφερά το βυθό, έβαζε τη δική της σφραγίδα στο υπέροχο αυτό συνονθύλευμα χλωρίδας και πανίδας.

Η διάταξη των βράχων επέτρεπε τη δημιουργία ανοιγμάτων, που ήταν εύκολα στην πρόσβαση και στην εξερεύνηση, ακόμη και από έναν άπειρο δύτη. Ταυτόχρονα οι τρύπες στη κορυφή του υφάλου άφηναν το φως να τις διαπερνά με παιχνιδιάρικη διάθεση, στήνοντας ευφάνταστα σκηνικά για τολμηρούς φωτογράφους. Η χαλαρότητα που μας εξασφάλιζαν τα λιγοστά μέτρα όπου παραμείναμε το μεγαλύτερο μέρος της κατάδυσης, μας έκανε να ξεχνάμε τους χρόνους στα computers και να μένουμε προσηλωμένοι στις επιβλητικές σκηνές, που εξελίσσονταν μπροστά μας. Αναρίθμητα ψάρια, άλλα με το ρόλο του κυνηγού και κάποια άλλα με το ρόλο του θηράματος, κυνηγούσαν ή κρύβονταν, κινούνταν ή ξεκουράζονταν στα κοράλλια, εντυπωσίαζαν με τα χρώματά τους ή τα χρησιμοποιούσαν για καμουφλάζ, ένα ασταμάτητο πανηγύρι που το μάτι με τίποτα δεν χόρταινε να βλέπει…

Ανεβαίνοντας στο φουσκωτό για να γυρίσουμε στο σκάφος, αντικρίσαμε πλατιά χαμόγελα, που πρόδιδαν την έκδηλη ικανοποίηση όλων των συμμετεχόντων, από όλο αυτό που είχαμε ζήσει. Αυτή  η στιγμή ανήκει σε εκείνες, που αφήνουμε, χωρίς κανένα ίχνος μεταμέλειας, την εγωιστική μας πλευρά να «δραπετεύσει» και να καυχηθεί σιωπηλά στον εαυτό μας, πόσο τυχεροί είμαστε που κάναμε, αυτό που κάναμε!

3ηΚΑΤΑΔΥΣΗ : UMM AROUK, St JOHNS

Μετά από ένα ταξίδι 2,5 ωρών, παρέα με αφρισμένα κύματα και δελφίνια γεμάτα τρέλα, φτάσαμε στον  ύφαλο του St Johns. Ο τρόπος, που μας τον περιέγραψαν στο briefing, μας προϊδέασε για ένα ανάγλυφο εντελώς διαφορετικό από αυτό που είχαμε συναντήσει και άφησε αιχμές, για μία ακόμη συναρπαστική υποβρύχια εξερεύνηση.

Πέφτοντας στο νερό μια σκέψη μας τυπώθηκε ακαριαία.. Αν κάποιος προσπαθούσε να δώσει στα Μετέωρα υποθαλάσσιες διαστάσεις, μάλλον αυτό που θα περιέγραφε, θα ήταν λίγο πολύ, αυτό που συναντήσαμε σήμερα στο Umm Arouk. Τις απότομες πλαγιές των προηγούμενων υφάλων, ήρθαν να αντικαταστήσουν οι  όρθιοι βράχοι, που με την επιβλητική τους παρουσία, καθήλωναν τους περαστικούς θαυμαστές τους. Αν και η βιοποικιλία του υφάλου, ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή και πληθωρική, οι τελικές εντυπώσεις συνδέθηκαν αναντίρρητα με το πρωτότυπο και σπάνιο ανάγλυφο!!!

Εκτός από εκπληκτικό θέαμα, οι τεράστιοι βράχοι μας πρόσφεραν ένα ασφαλές καταφύγιο από τα έντονα ρεύματα, που συναντούσαμε σε διάφορα σημεία της ευρύτερης περιοχής. Αυτά άλλωστε λειτούργησαν αποτρεπτικά, από το να καταφέρουμε να δούμε τα σφουγγάρια που έμοιαζαν τόσο πολύ με κάκτους, τα οποία όμως ήταν σε μικρή απόσταση από το σημείο που βρισκόμασταν. Έτσι εστιαστήκαμε στους ροφούς, τα yellowtail tang fish,  τους Napoleons, τα διάφορα είδη των dotty back και τους άλλους υποβρύχιους πρωταγωνιστές, που άλλοτε πόζαραν με προθυμία και άλλοτε έπρεπε να περιμένουμε αρκετά, προκειμένου να εμφανιστούν από τις τρύπες που κρυβόντουσαν, στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τα αδιάκριτα και επίμονα βλέμματά μας.

Το φως που διαπερνούσε τα διάφορα ανοίγματα στους βράχους, αποσπούσε συχνά την προσοχή μας, καθώς σε συνδυασμό με την κίνηση των ψαριών δημιουργούσαν εξαιρετικά πλάνα.  Επίσης, μοναδική εικόνα ήταν οι ανεμώνες, όπου κρυβόντουσαν διάφορα είδη των anemone fish και οι οποίες έμοιαζαν με μικρά πουγκιά, που γινόντουσαν κατακόκκινα μόλις έπεφταν τα φλας επάνω τους. Τα παμπόνηρα ψαράκια στήνονταν στους  φωτογραφικούς μας φακούς,  λες και ήξεραν, πόσο διάσημα και συμπαθή ήταν! Έχοντας καταγράψει αμέτρητες πόζες από αυτές τις πανέμορφες ανεμώνες, πήραμε σιγά σιγά το δρόμο της επιστροφής, γιατί  θα ακολουθούσε η πρώτη νυχτερινή κατάδυση, την οποία περιμέναμε με μεγάλη ανυπομονησία, καθώς είμαστε φανατικοί οπαδοί του είδους!!!

4η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : UMM AROUK (ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ)

Η νυχτερινή  έγινε στο ίδιο σημείο με την τρίτη κατάδυση μας και όπως ήταν αναμενόμενο δεν είχε απολύτως καμία σχέση με αυτή. Τη νύχτα οι Αιγύπτιοι αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τα φουσκωτά, λόγω του ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουν τους υφάλους και έτσι υπήρχε ο κίνδυνος να καταλήξουν εύκολα στα βράχια. Θα έμπαιναν στη διαδικασία, μόνο αν και εφόσον προέκυπτε  περίπτωση ανάγκης. Αυτό σήμαινε ότι, η είσοδος και η έξοδος μας θα γινόντουσαν απευθείας από το σκάφος. Λόγω των ισχυρών ρευμάτων, πέφτοντας στο νερό, θα φτάναμε στο σημείο κατάδυσης πιασμένοι από ένα σχοινί που είχε κατεύθυνση την πλώρη του καραβιού. Εκεί θα εγκαταλείπαμε το σχοινί και με γρήγορους ρυθμούς θα αναζητούσαμε την προστασία των βράχων.

Μια τεράστια σμέρνα ανέλαβε το ρόλο της οικοδέσποινας και μας καλωσόρισε με το δικό της τρόπο στον ύφαλο. Το υπερβολικά μεγάλο σώμα της δυσκολευόταν πραγματικά να βρει τρύπα ανάλογου μεγέθους, προκειμένου να βολευτεί και  αυτό την έκανε ανήσυχη και ταυτόχρονα νευρική. Όσο δε, πλήθαινε ο αριθμός των φακών που τη σημάδευαν, τόσο επιτάχυνε τις προσπάθειες της να βρει το σωστό καταφύγιο. Ή τουλάχιστον αυτή ήταν η αρχική μας σκέψη. Στην πορεία βέβαια, καταλάβαμε ότι, στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια ασταμάτητη προσπάθεια να βρει τη λεία της, γι αυτό και ήταν τόσο υπερκινητική.

Έχοντας σταθερά στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαμε να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον πεινασμένο κυνηγό, αρχίσαμε να ψάχνουμε στις τρύπες του υφάλου για τους υπόλοιπους κατοίκους του. Οι πιο έντονες σε αριθμό παρουσίες, ήταν αυτές των γαρίδων και των καβουριών, οι οποίες όμως απομακρύνονταν  στιγμιαία, μόλις αντιλαμβανόντουσαν τις δικές μας παρουσίες. Αυτό βέβαια δεν πτόησε τις φωτογραφικές μας προσπάθειες, καθώς γνωρίζαμε πολύ καλά, ότι θα υπήρχε πληθώρα βολικών φωτογραφικών στόχων, κατά τη διάρκεια της σπειροειδούς κίνησής  μας γύρω από τον τεράστιο βράχο.

Έτσι συνεχίσαμε το διερευνητικό ψάξιμο και φυσικά δικαιωθήκαμε. Ένας τεράστιος αστερίας(Crown-of-thorns) γραπωμένος κυριολεκτικά από ένα κοράλλι, ήταν κάτι που συναντούσαμε για πρώτη φορά. Απ ότι μάθαμε αργότερα, ο συγκεκριμένος είναι αρκετά καταστροφικός για το κοράλλι, καθώς το αφανίζει τρώγοντας το. Επειδή δε, έχουν περιοριστεί σημαντικά- λόγω της έντονης αλιείας τους- τα κοχύλιαTritons που τους τρώνε, αυτοί πλέον δρουν ανεξέλεγκτα. Αυτά βέβαια είναι τα αποτελέσματα, όταν επεμβαίνουμε με το δικό μας συνήθως καταστροφικό τρόπο, σε οποιοδήποτε από τους κρίκους της τροφικής αλυσίδας.

Η σκοτεινιά του τοπίου, δεν μας εμπόδισε να πετύχουμε μια συμπαθέστατη στιγμή, που διαδραματιζόταν σε μία ανεμώνη. Μικροσκοπικά ασπρόμαυρα anemone fish προσπαθούσαν να ξαπλώσουν και να κοιμηθούν στις πτυχές της ανεμώνης τους, φανερά ενοχλημένα από τα φώτα των φακών μας. Ήταν τόσο αστεία αυτή η σκηνή, που για λίγο τουλάχιστον, μπήκαμε στον πειρασμό να τα «βασανίσουμε». Τέλος , ανεβαίνοντας όλο και πιο ψηλά οι εικόνες πλήθαιναν από lionfish, feather stars, stone fish, cuttlefish, puffer fish και έτσι, οι μνήμες των φωτογραφικών «βάραιναν» επικίνδυνα…

Μοναδικό αρνητικό στοιχείο της νυχτερινής ήταν τα ρεύματα, που σε κάποια σημεία του υφάλου ήταν αρκετά έντονα και αυτό μας έκανε να νοιώθουμε λιγάκι άβολα, καθώς στο παρελθόν  είχαμε συνηθίσει σε πιο ήρεμες καταστάσεις. Βέβαια, το αντιμετωπίσαμε σαν κάτι που θα πρόσθετε στην καταδυτική μας εμπειρία και σε καμία περίπτωση, δεν το αφήσαμε να λειτουργήσει αποτρεπτικά, όσον αφορά, το αν θα συμμετείχαμε στην νυχτερινή ή όχι, όπως συνέβη  με αρκετούς δύτες από τους υπόλοιπους του γκρουπ. Η αλήθεια είναι, ότι υπάρχει ένα ποσοστό ακόμη και έμπειρων δυτών, που δεν επιθυμούν, για τους δικούς τους λόγους φυσικά, να συμμετέχουν στις νυχτερινές και βέβαια αυτό είναι απολύτως σεβαστό! Στην κατάδυση καλό είναι, για την προσωπική μας ασφάλεια, να αποφεύγουμε τέτοιου είδους πρέπει και να εστιάζουμε απόλυτα «στο θέλω και μπορώ»!!!

Για περισσότερη δράση σε τούνελ, σπηλιές, κάθετους τοίχους και φυσικά στο βαθύ μπλε, υπομονή μέχρι το επόμενο τεύχος…

 

 

Επιστρέφοντας ξανά το βλέμμα μας βαθειά στο Νότο της Ερυθράς, συνεχίζουμε το συναρπαστικό μας ταξίδι στα υποβρύχια μονοπάτια της…

15/8   

1η LITTLE GOTTA- St JOHN’S

Όπως ακριβώς προδίδει και το όνομά του-little gotta – ήταν ένας μικρός ύφαλος, που στη διάρκεια της ωριαίας κατάδυσης μας, καταφέραμε να καλύψουμε όλη την ακτογραμμή του, παρά την ισχυρή παρουσία ρευμάτων, τα οποία συνήθως τα είχαμε κόντρα στην κίνησή μας.

Πέφτοντας από το σκάφος και πιασμένοι από το σχοινί καταφέραμε να φτάσουμε στον ύφαλο. Το συγκεκριμένο σημείο, ήταν τόπος συνάντησης για αρκετά ψάρια, οπότε ξοδέψαμε λίγο από το χρόνο μας, προκειμένου να απολαύσουμε το πέρασμα. Τα δυνατά ρεύματα «αποφάσισαν» για εμάς, ότι έπρεπε να συνεχίσουμε, χωρίς να μας αφήνουν κανένα περιθώριο αντίδρασης. Κατεβήκαμε μέχρι τα 26μ. αναζητώντας κάποιους αντιπροσώπους από το βασίλειο του Troy ( για όσους γνωρίζουν τον καρχαριομάχο), αλλά η τύχη αυτή τη φορά, δεν ήταν με το μέρος μας.

Παίρνοντας απόφαση ότι, το θέαμα μας περίμενε στα ρηχά, ανεβήκαμε στα 15μ. όπου παραμείναμε για ένα μεγάλο διάστημα. Διάφοροι τύποι  nudibranchs ήταν οι βασικοί μας φωτογραφικοί στόχοι. Με το πρωινό φως να λούζει τον ύφαλο και τα έντονα χρώματά τους να αποκαλύπτουν απίστευτες λεπτομέρειες της μικροσκοπική τους ύπαρξης, τα φωτογραφικά αποτελέσματα ήταν αναμφισβήτητα ικανοποιητικά.

Μέσα στα τεράστια ανοίγματα που δημιουργούσε η μορφολογία των βράχων, υπήρχαν πολλές ευκαιρίες για απρόσμενες  συναντήσεις με χελώνες, surgeonfish, sweet lips ή unicorn fish.  Αυτό όμως, που μας τράβηξε την προσοχή ήταν μια σμέρνα, που ατάραχη ξεκουραζόταν σε μία τρύπα και η οποία, σίγουρα ζύγιζε, πολύ περισσότερο απ ότι ζυγίζει ένας κανονικός ενήλικας!!!

Τα σχήματα των βράχων στη κορυφή του υφάλου είχαν το δικό τους προσωπικό ενδιαφέρον, που σε συνδυασμό με τα αφρισμένα κύματα έδιναν μια άγρια νότα στο όλο θέμα. Επιπλέον, ο ευμετάβλητος χαρακτήρας των ρευμάτων ήταν αποφασισμένος να μας τσακίσει όχι μόνο το μυϊκό μας σύστημα, αλλά και το νευρικό, καθώς εναλλασσόταν σε ένταση, με απίστευτους ρυθμούς, σε όλη τη διάρκεια της κατάδυσης.

Το φινάλε των εντυπώσεων έμελλε να κλέψει ένα μοναχικό barracuda που περιφερόταν νωχελικά κάτω από το σκάφος μας. Για καλή μας τύχη, παρέμεινε στη συντροφιά μας μέχρι να ολοκληρώσουμε τη στάση αποσυμπίεσης και μετά εκείνο συνέχισε το δρόμο του και εμείς το δικό μας…

2η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : St John’s Caves(ΣΠΗΛΙΕΣ)

Ένας ύφαλος γεμάτος τούνελ, σπηλιές και σήραγγες, κατάλληλος και για τους πιο απαιτητικούς του χώρου! Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, η ορατότητα συνήθως είναι πολύ καλή, τα ρεύματα συχνά είναι  έντονα και οι συνθήκες επιφανείας ευμετάβλητες και κυματώδεις. Στο συγκεκριμένο σημείο, πραγματοποιούνται καταδύσεις σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Στο βασικό του μέρος, ο ύφαλος απαρτίζεται από μια σειρά από σχισμές και ανοίγματα, αρκετά από τα οποία δεν έχουν πρόσβαση στην επιφάνεια, αν και πάντα υπάρχουν σημεία που επιτρέπουν τη διείσδυση του φωτός. Γι αυτό το λόγο άλλωστε, οι φακοί δεν είναι αναγκαίοι κατά τις ημερήσιες αναζητήσεις. Βέβαια, αν κάποιος επιθυμεί να έχει μια πιο σαφή εικόνα των υποθαλάσσιων κατοίκων, που συχνάζουν σε σχισίματα και τρύπες, καλό θα ήταν να έχει έστω και έναν μικρό φακό μαζί του. Τα πιο φαρδιά περάσματα βρίσκονται στο ανατολικό τμήμα του υφάλου, ενώ μας πρότειναν να αποφύγουμε το βορεινό κομμάτι, καθώς εκεί τα περισσότερα είναι αδιέξοδα και αδιάβατα.

Όμως, όσες πληροφορίες και αν συλλέξει κανείς, όσο και αν διαβάσει, όσες εικόνες και αν δει, τίποτα δεν συγκρίνεται με τα γεγονότα αυτά καθαυτά, όταν διαδραματίζονται  σε πραγματικούς χρόνους! Μια κατάδυση πρόκληση ανάμεσα σε βράχια, απότομα και κοφτερά, που προεξείχαν απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας, μικρές τρύπες από τις οποίες τρυπώναμε για να καταλήξουμε σε σπηλιές λουσμένες από το ημερήσιο φως, στενά τούνελ στα οποία κολυμπούσαμε ευλαβικά ο ένας πίσω από τον άλλο, πολλαπλές έξοδοι που οδηγούσαν στην αγκαλιά της ανοιχτής θάλασσας και πλάσματα αξιοπρόσεχτα, που διεκδικούσαν τη δική τους θέση σε αυτό το μυστηριώδες συνονθύλευμα, που μας γέμιζε εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα.

Ευτυχώς για εμάς, η πλοήγηση ανάμεσα στα δαιδαλώδη μονοπάτια είχε σημαντική διάρκεια, καθώς τα βάθη ήταν μικρά και έτσι εξασφαλίσαμε μοναδικά φωτογραφικά πλάνα, που θα συμπληρώνουν τις αναμνήσεις μας. Αν και τέτοιες στιγμές,  όλες οι αισθήσεις είναι σε εγρήγορση, η πληθώρα των συναισθημάτων είναι αυτή που συνήθως «μπλοκάρει» τη μνήμη και γι αυτό,  χρειάζεται η αρωγή των τεχνικών μέσων, προκειμένου αργότερα, να προσδιορίσουμε  τη συνολική εικόνα του θέματος.

Το τέλος, ήταν το ίδιο γοητευτικό με τη διαδρομή, περιλαμβάνοντας «ξενάγηση» στον  «κήπο των κοραλλιών»! Αμέτρητα κοράλλια γέμιζαν εντυπωσιακά το χώρο, προσφέροντας μία απίστευτη παρέλαση χρωματικών αποχρώσεων και ένα μοναδικό πανηγύρι, που στηνόταν και ανατρεπόταν στη στιγμή, από τους  αμέτρητους υποβρύχιους κατοίκους. Εκεί ήταν συγκεντρωμένοι πολλοί δύτες, που έμοιαζαν να μοιράζονται τη σκέψη.. «μία φορά δεν είναι ποτέ αρκετή, για να θαυμάσεις κάτι τόσο τέλειο»!!!

 

3η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : SATAYAH

Μετά την κατάδυση στις σπηλιές και έχοντας πλέον ανεβάσει τον πήχη των προσδοκιών μας ψηλά, ανυπομονούσαμε για κάτι εξίσου συναρπαστικό. Λες και κάποιος να είχε μαντέψει τις επιθυμίες μας και έστειλε μια ομάδα από δελφίνια να κολυμπάνε προκλητικά στον ύφαλο. Αμέσως σήμανε συναγερμό στο σκάφος και όλοι μαζευτήκαμε στο καταδυτικό deck, φορέσαμε μάσκες και βατραχοπέδιλα και επιβιβαστήκαμε με γρήγορους ρυθμούς στα φουσκωτά. Η επόμενη στιγμή μας βρήκε να κολυμπάμε ανάμεσα τους και να απολαμβάνουμε τις πονηρές τους φιγούρες. Η παραμονή τους  όμως κοντά μας, δεν ήταν μεγάλη σε διάρκεια, αλλά ήταν αρκετή για να μας ξεσηκώσει.

Ενθουσιασμένοι γυρίσαμε στο σκάφος, έτοιμοι για την τρίτη κατάδυση της ημέρας. Στο briefing που ακολούθησε, ο Hany έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις ομαδικές συγκεντρώσεις ψαριών στον ύφαλο τονίζοντας ότι μπορούσε να είναι μία απολαυστική βουτιά στα ρηχά. Πράγματι, δεν χρειάστηκε να ξεπεράσουμε τα 20μ. σε όλη τη διάρκεια της υποβρύχιας αναζήτησης. Το μεγαλύτερο μάλιστα τμήμα του χρόνου μας το ξοδέψαμε κάτω από τα 10μ. και έτσι η παραμονή μας ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια της μίας ώρας.

Η πρώτη εικόνα που αντικρίσαμε ήταν τέσσερις κάθετοι βράχοι παραταγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, που έμοιαζαν σαν οχυρά που φρουρούσαν τον ύφαλο από τους «εισβολείς». Καθώς θα αφιερώναμε σε αυτούς, αρκετό από το χρόνο της επιστροφής μας, τους  προσπεράσαμε και συνεχίσαμε την πορεία μας, προς τα εκεί που το μπλε γινόταν όλο και πιο βαθύ. Δεν αργήσαμε να επιβεβαιώσουμε την πολυπληθή παρουσία ψαριών, στα οποία μπορούσαμε κυριολεκτικά να τρυπώσουμε ανάμεσα, χωρίς αυτά να ενοχλούνται και προπάντων χωρίς να απομακρύνονται. Πολύ πιο ανήσυχα και νευρικά γινόντουσαν όταν, κάποιο μεγαλύτερο από αυτά ψάρι ήταν διατεθειμένο να εισβάλει στο κοπάδι, καθώς εκεί ήταν πια θέμα επιβίωσης και δεν υπήρχαν περιθώρια λάθους. Επιβαλλόταν να αντιδράσουν και συνήθως το έκαναν ομαδικά. Μάλλον γνώριζαν αυτό που τόσο σοφά περιέγραφαν  οι αρχαίοι προγονοί μας «η ισχύς εν τη ενώσει».

Κιτρινόπτερα goatfish,  sweet lips γεμάτα μαύρα στίγματα, angelfish σαν ζέβρες, fusiliers με μαύρες γραμμές ήταν μερικά μόνο από τα είδη που συναντήσαμε σε πολυάριθμους σχηματισμούς, ενώ δεν έλειψαν και οι μοναχικοί ταξιδιώτες, όπως ο ευτραφής napoleon που τριγύρναγε στην κορυφή του υφάλου, το blue spotted ray που κολυμπούσε για αρκετή ώρα στη δική μας κατεύθυνση, όπως και το όχι και τόσο συμπαθές trigger fish, που μάλλον κανείς «δεν το έκανε παρέα».

Η ευκαιρία, σε ένα και μόνο ταξίδι, να συνδυάσουμε διαφορετικού τύπου καταδύσεις είναι πραγματικά ανεκτίμητη και συνήθως τα live aboard μας το προσφέρουν αυτό απλόχερα. Για αυτό άλλωστε και εμείς, είμαστε και θα παραμείνουμε φανατικοί οπαδοί τους.

4η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : SAAB CLAUDIA (ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ)

Με αρκετή κούραση συσσωρευμένη, αφενός λόγω του πολύ πρωινού ξυπνήματος και αφετέρου, λόγω των 3 καταδύσεων που είχαν προηγηθεί, φορέσαμε για τελευταία φορά τις στολές μας και βυθιστήκαμε στον κατασκότεινο υγρό κόσμο. Η υποθαλάσσια ζωή ήταν παρόμοια με αυτή της προηγούμενης νυχτερινής. Αυτό που μας κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον, δεν ήταν τα ζώα ή τα κοράλλια που συναντήσαμε, αλλά οι δαιδαλώδεις σπηλιές που υπήρχαν στον ύφαλο. Βέβαια, οι οδηγίες ήταν σαφείς ότι, κανείς  δεν έπρεπε να κάνει διείσδυση κατά τη διάρκεια αυτής της κατάδυσης, γιατί  αυτό θα μπορούσε να γίνει αρκετά επικίνδυνο, αν και οι περισσότερες επικοινωνούσαν μεταξύ τους και είχαν εξόδους προς την ανοιχτή θάλασσα. Έτσι λοιπόν, αρκεστήκαμε να δούμε  για λίγο, πως φαίνονταν μέσα από τα φώτα των φακών μας και αποσυρθήκαμε στο ανοιχτό τμήμα του υφάλου. Είχαμε πάρει μια καλή γεύση για το πώς θα ήταν η πρώτη κατάδυση της επόμενης ημέρας, την οποία πραγματικά εκθείαζαν όσοι από τα μέλη του γκρουπ την είχαν ξανακάνει στο παρελθόν.

Συμπληρώνοντας τα 45 λεπτά, τα οποία πέρασαν πολύ γρήγορα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής προς το σκάφος, όπου μας περίμενε το δείπνο. Εκτός από το φαγητό, το πλήρωμα είχε οργανώσει μια μικρή τούρτα έκπληξη στην Kati, η οποία συμπλήρωνε τα 34 χρόνια της. Η οικειότητα που υπήρχε μεταξύ μας, μας έκανε να αισθανόμασταν λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Παρά το ότι, σε αυτό το γκρουπ «οι ξένοι» ήμασταν ένας ρώσος, ένας αυστραλός και εμείς οι δύο, καθώς οι υπόλοιποι 18 ήταν άγγλοι, αυτό ούτε για μια στιγμή δεν στάθηκε εμπόδιο στην επικοινωνία μας. Ιδιαίτερη δε εντύπωση μας έκανε, αφενός το γεγονός ότι, για πρώτη φορά συναντήσαμε δύο  τετραμελείς  οικογένειες που έκαναν το ταξίδι και αφετέρου, ότι πολλοί από τους συμμετέχοντες είχαν ξανακάνει το συγκεκριμένο ταξίδι τουλάχιστον δύο φορές στο παρελθόν. Συζητώντας μαζί τους διαπιστώσαμε ότι, ήταν και εκείνοι οπαδοί της άποψης, που θέλει την κάθε κατάδυση μοναδική εμπειρία ακόμη και αν γίνεται στα ίδια μέρη, με τους ίδιους ανθρώπους, αλλά σε άλλους χρόνους…

        16/8

1η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : SAAB CLAUDIA ( ΣΠΗΛΙΕΣ)

Οι φήμες ήθελαν τη συγκεκριμένη βουτιά να είναι μια από τις καλύτερες, που θα έχει να θυμάται κάθε δύτης στην καταδυτική του ζωή. Επειδή όμως από τη φύση μας είμαστε λίγο δύσπιστοι και επιφυλακτικοί, πέσαμε στο νερό με συγκρατημένη αισιοδοξία για το επερχόμενο θέαμα.

Με βάση τις οδηγίες στο briefing, θα ήταν κατά βάση μια ρηχή κατάδυση, περίπου στα 12μ., όπου θα καλύπταμε αρχικά κυκλικά, όλη την ακτογραμμή του υφάλου και θα καταλήγαμε στο πολυσύνθετο ανάγλυφο των σπηλιών, βρίσκοντας αρκετά σημεία τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν πιθανές  εισόδους και εξόδους. Η ομάδα των φωτογράφων, ανεξάρτητη από τους τοπικούς οδηγούς, θα προπορευόταν των υπολοίπων, προκειμένου να υπάρξει επαρκής χρόνος για τη λήψη φωτογραφιών, χωρίς την ομήγυρη των υπόλοιπων δυτών να περιφέρεται ανάμεσά της. Οι οδηγίες κάθε φορά ήταν τόσο αναλυτικές και σαφείς, ώστε ήταν πολύ δύσκολο να χαθούμε ή να μην καταφέρουμε να βρούμε το ζητούμενο.

Σίγουροι λοιπόν για την ορθότητα της  πορείας μας, κρατήσαμε τον ύφαλο στο αριστερό μας χέρι και αρχίσαμε την περιπλάνηση ανάμεσα στους τεράστιους βράχους που συνέθεταν ένα εξαιρετικά επιβλητικό περιβάλλον. Ο μεγάλος αριθμός αυτών, που είχαν σχήμα τεράστιου μανιταριού, μας έκανε να σκεφτούμε ότι όλο αυτό το σκηνικό δεν στήθηκε τυχαία, αλλά ήταν αποτέλεσμα ενός καλοστημένου σχεδίου κάποιου ταλαντούχου καλλιτέχνη. Αν αυτή ήταν η υποδοχή, τι μας επιφύλασσε άραγε η συνέχεια;

Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ για να μάθουμε… Είχαμε συμπληρώσει τα πρώτα 20 λεπτά, όταν ανακαλύψαμε την πρώτη είσοδο για το δαιδαλώδες σπήλαιο. Ανοιχτό στο επάνω μέρος του υφάλου στα περισσότερα σημεία, άφηνε περιθώρια ακόμη και σε αυτούς που δυσκολευόντουσαν με τα στενά περάσματα, έχοντας ενδεχομένως κλειστοφοβικές τάσεις, να το διασχίσουν χωρίς ιδιαίτερα άγχη. Κινούμασταν βέβαια ο ένας πίσω από τον άλλο, δείχνοντας απόλυτο σεβασμό στη σειρά που ακολουθούσαμε, ώστε να αποφύγουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με απρόβλεπτα δυσάρεστες καταστάσεις.

Μπήκαμε και βγήκαμε σε όσους περισσότερους διαδρόμους μπορέσαμε, προκειμένου να καταφέρουμε να χορτάσουμε το θέαμα, το οποίο πραγματικά φαντάζει πολύ φτωχό όταν προσπαθείς να το αποδώσεις με λέξεις.  Το συναίσθημα είναι αυτό που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, στη διάρκεια τέτοιων εμπειριών και αυτό συνήθως δεν περιγράφεται, καθώς για τον καθένα είναι μοναδικό. Χωρίς καμία δεύτερη σκέψη και χωρίς τελικά καμία επιφύλαξη, ήταν αναμφίβολα ένα κορυφαίο καταδυτικό σημείο, άξιο της οποιασδήποτε μνείας!!!

2η ΚΑΤΑΔΥΣΗ :  SMALL ABU GALAWA

Ταξιδεύοντας για περίπου μία ώρα φτάσαμε στο Small Abu Galawa, όπου κάναμε τη δεύτερη ημερήσια κατάδυση. Στην υποδοχή, πέφτοντας από το σκάφος, μας υποδέχτηκε ένα μικρό ναυάγιο, που βρισκόταν περίπου στα 15μ. Ακουμπισμένο στο πλάι, μας άφηνε κάθε περιθώριο να απολαύσουμε το υπέροχο σκηνικό, που είχε συνθέσει η υποθαλάσσια χλωρίδα στο πέρασμα των χρόνων. Η ομορφιά που απόπνεε, έμοιαζε να θέλει να καλύψει κάθε ασχήμια που, ενδεχομένως  είναι  κρυμμένη πίσω από κάθε ναυάγιο. Αν και είχαμε τη δυνατότητα να μπούμε μέσα, μας είχε ζητηθεί να μην το κάνουμε, γιατί το εσωτερικό του ήταν αρκετά στενό και με την κίνησή μας ήταν σίγουρο ότι θα του προξενούσαμε ζημιές. Είχαμε όμως την ευκαιρία να το δούμε, κοιτώντας είτε από τα παράθυρα, είτε από το μεγάλο άνοιγμα στο κέντρο του. Ένας απίστευτος αριθμός μικρών πολύχρωμων ψαριών, φάνηκε να το χρησιμοποιεί σαν καταφύγιο. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακά δυσανάλογος ο αριθμός τους, σε σχέση με το μέγεθος του σκάφους. Αν και σε μέγεθος, ήταν ένα μικρό ναυάγιο, εξαιτίας του πλούσιου διακόσμου και της αρτιότητας του, αποτελούσε αναντίρρητα μια πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα.

Στη συνέχεια, χωρίς ιδιαίτερη τύχη αναζητήσαμε τα nudibranchs που σύχναζαν στους μικρούς βράχους, που ήταν άτακτα διασκορπισμένοι στο αμμώδες κομμάτι του υφάλου. Την προσωρινή απογοήτευση μας, λόγω της παντελούς απουσίας των μικροσκοπικών, αλλά πανέμορφων πλασμάτων, ήρθε με τον τρόπο της  να σβήσει μια περίεργη συνύπαρξη… Ένα πολυάριθμο κοπάδι από σαρδέλες κολυμπούσε παρέα με ένα barracuda, του οποίου το μέγεθος εκφρασμένο σε σαρδέλες, θα χρειαζόταν όλο το κοπάδι. Κανένα ίχνος επιθετικότητας δεν υπήρχε εκ μέρους του μεγάλου κυνηγού και η πορεία τους ήταν για αρκετή ώρα κοινή, όπως και η προσπάθεια τους να απομακρυνθούν από τα περίεργα πλάσματα που τους είχαν περικυκλώσει και που έβγαζαν ατελείωτες μπουρμπουλήθρες. Μετά από αρκετές προσπάθειες και αφού εμείς είχαμε γεμίσει τις φωτογραφικές μας με πλούσιο υλικό, διάλεξαν την ακριβώς αντίθετη πορεία από τη δική μας και χάθηκαν στο μπλε.

Ανεβαίνοντας στα 7μ. διασχίσαμε το στενό πέρασμα που δημιουργούσαν οι δύο τεράστιοι βράχοι και έτσι, βρεθήκαμε από την άλλη πλευρά του υφάλου. Είχαμε ήδη χαράξει το δρόμο της επιστροφής και με αρκετή χαλαρότητα θαυμάσαμε μερικούς  ακόμη από τους τεράστιους ογκόλιθους, που επιβλητικά γέμιζαν το χώρο. Η στάση της αποσυμπίεσης μας βρήκε λίγα μέτρα πιο ψηλά από εκεί που αρχίσαμε..πάνω ακριβώς από το ναυαγισμένο ιστιοπλοϊκό, το οποίο είχε κυριολεκτικά λεηλατηθεί όσον αφορά τα μηχανικά του στοιχεία. Μείναμε για λίγο να κοιτάμε το βυθισμένο κουφάρι και με το μυαλό να φτιάχνει τις δικές του ιστορίες, πήραμε το δρόμο για την επιφάνεια…

3η ΚΑΤΑΔΥΣΗ : EL SHOLANIATE

Θα ήταν πραγματικά υπερβολή και ίσως αχαριστία, να περιμένουμε ότι και η τρίτη κατάδυση της ημέρας θα ήταν του επιπέδου των δύο προηγούμενων. Βέβαια, με ένα μαγικό τρόπο, ο υποβρύχιος κόσμος πάντα έχει τον τρόπο του να μας εντυπωσιάζει! Έχοντας και στο μυαλό μας ότι, είχαμε πια αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση για την επιστροφή μας, ήμασταν αποφασισμένοι να το απολαύσουμε στο έπακρο.

Η μεγάλη συνάθροιση των jelly fish στην επιφάνεια, μας ανάγκασε να αφήσουμε στην άκρη τα γιλέκα μας, με τα οποία είχαμε κάνει τις περισσότερες βουτιές και να φορέσουμε τις τριάρες στολές μας, προκειμένου να αποφύγουμε ανεπιθύμητες επαφές, που θα έμεναν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μας.

Περάσαμε μια ώρα παίζοντας με τις διαθέσεις των ρευμάτων, οι οποίες ήτανε άλλοτε υπέρ και άλλοτε εναντίον. Κυρίαρχα στοιχεία του θεάματος αποτέλεσαν οι μέδουσες, που εξαιτίας των χρωμάτων τους, τις λάτρεψαν οι φωτογραφικοί μας φακοί. Στο αμμώδες κομμάτι του υφάλου, ένα σαλάχι έψαχνε απεγνωσμένα για φαγητό σκάβοντας επίμονα στην άμμο. Λίγο πιο μακριά, ένα πραγματικά άσχημο scorpion fish  στεκόταν τελείως ακίνητο, λες και έτσι θα γλίτωνε από τους «παρείσακτους ξένους». Η αλήθεια βέβαια ήταν ότι, δεν ενδιαφέρονταν για τη δική μας παρουσία, αλλά παραμόνευε για κάποιο ανυποψίαστο θύμα, που ίσως αποτελούσε το απογευματινό σνακ του. Στα μικρά βράχια που ήταν απλωμένα στο χώρο, πάντα υπήρχε η ευκαιρία να δούμε κάποιους κάβουρες, των οποίων το κόκκινο αποτυπωνόταν φοβερά στις  φωτογραφίες.

Τελειώνοντας την κατάδυση, μας περίμενε ένα απολαυστικό δίωρο στο σκάφος, που περιελάμβανε προβολή ταινίας και ποπ κορν… Μια διαφορετική, μικρή απόδραση από  την  πειθαρχία που απαιτεί το αυστηρό καταδυτικό πρόγραμμα, το ξύπνημα με το χάραμα της ημέρας, την κούραση που συσσωρεύεται μετά από 3-4 καταδύσεις σε καθημερινή βάση, την αναγκαστική συμβίωση με αγνώστους , συνήθως αλλοδαπούς συνταξιδιώτες σε ένα περιορισμένο χώρο, η οποία διαρκεί τουλάχιστον μία εβδομάδα, στοιχεία που λίγοι θα μπορούσαν και κυρίως, θα ήθελαν να επιλέξουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές!!!

17/8 ELPHINSTONE

Η αρχή του τέλους είχε σημάνει για την πρώτη κατάδυση της ημέρας, που έμελλε να είναι η τελευταία του live aboard, καθώς η πτήση μας την επομένη, ήταν αρκετά πρωινή και έπρεπε να απέχουμε για τουλάχιστον 24 ώρες.

Μια παρέα δελφινιών που στριφογυρνούσε γύρω από το σκάφος, προσπαθούσε να μας ξελογιάσει και να μας κρατήσει μακριά από την τελευταία αναζήτηση μας για τους υποθαλάσσιους θηρευτές, που σύχναζαν βαθειά, στο απέραντο μπλε. Αφοσιωμένοι όμως στο σκοπό μας, ακούσαμε προσεκτικά στο briefing για την πορεία των ρευμάτων, φορέσαμε τις στολές μας, επιβιβαστήκαμε στα φουσκωτά και βυθιστήκαμε στο απέραντο γαλάζιο. Τέτοια υποδοχή ούτε στα όνειρά μας… ούτε ίχνος ρεύματος. Ήμασταν ελεύθεροι να πλησιάσουμε τον ύφαλο με το δικό μας ρυθμό, χωρίς να αγχωνόμαστε αν θα προλάβουμε ή αν θα παρασυρθούμε μεσοπέλαγα.

Βέβαια, η χαρά μας δεν κράτησε για πολύ, καθώς ο Elphinstone έχει συνδέσει το όνομά του με τη λέξη suspense!!! Έτσι ενώ ήμασταν περίπου στα 25μ. και πλησιάζαμε στο πλατό, όπου σκοπεύαμε να μείνουμε για αρκετή ώρα προκειμένου να απολαύσουμε το «οποιοδήποτε πέρασμα», τα ρεύματα μας αποκάλυψαν «το πραγματικό τους πρόσωπο», υπενθυμίζοντας μας που ακριβώς βρισκόμασταν, για την περίπτωση που μας είχε διαφύγει. Αδειάσαμε όσο περισσότερο μπορούσαμε τα bcd΄s και μείναμε κολλημένοι στο πλατό, προσέχοντας να μην κάνουμε ζημιά στα κοράλλια.

Αν και εξαντλήσαμε τους χρόνους μας, λίγο πριν μπούμε σε deco time το εγκαταλείψαμε, χωρίς ιδιαίτερες εντυπώσεις. Επειδή όμως στο νερό τα πράγματα είναι πάντα απρόβλεπτα, η έκπληξη μας περίμενε στο επάνω μέρος του υφάλου, όπου ξοδέψαμε ότι αέρα είχαμε στα μπουκάλια μας. Εικόνες από ζωή που αφθονούσε, συγκρούσεις μεγεθών, που δεν ήθελαν το μύθο του Δαυίδ και του Γολιάθ να επαληθεύεται, πρασινογάλαζα χρώματα που θύμιζαν εξωτικές παραλίες, από αυτές που θα ήμασταν ευχαρίστως ναυαγοί για πολλά πολλά χρόνια… Τι άλλο άραγε να ζητήσει κανείς;

Έχοντας κλείσει πια τον κύκλο των καταδύσεων, αλλά όχι και των επαφών μας με τον υποβρύχιο κόσμο, ξεκινήσαμε για snorkeling (κολύμπι με μάσκα και βατραχοπέδιλα), για όση ώρα θα διαρκούσε η τελευταία κατάδυση του υπόλοιπου γκρουπ.

Η ορατότητα στον ύφαλο δεν ήταν ιδιαίτερα καλή, παρ όλα ταύτα, υπήρχε μεγάλη συγκέντρωση δυτών και κολυμβητών. Η υψηλή θερμοκρασία του νερού, μας επέτρεπε μια άνετη, μεγάλης χρονικής διάρκειας παραμονή, η οποία όμως  θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνη λόγω  του ήλιου. Το ότι ήμασταν μέσα στο νερό, δεν σημαίνει ότι δεν καιγόμασταν!!! Αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου, ιδιαίτερα σε τέτοια μέρη, καθώς είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούμε από το θέαμα και να ξεχάσουμε τον χρόνο που τρέχει ασταμάτητα.

Για έναν περίεργο λόγο, αυτός ήταν ο μοναδικός ύφαλος από όσους είχαμε δει, που ήταν γεμάτος με schultz΄s pipefish. Άσχετα με τη λεπτοκαμωμένη φιγούρα τους, η ιδιαίτερη παρουσία τους, τα κατατάσσει σε αγαπημένα μας φωτογραφικά θέματα. Επιπλέον, εκπληκτική εικόνα, σαν αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «τέρψη οφθαλμών», ήταν ένα porcupine fish, που κρυβόταν σε μια τεράστια τρύπα και που σίγουρα με ξεπερνούσε σε βάρος ( μην περιμένετε βέβαια να σας αποκαλύψω το δικό μου!!!). Στα κομμάτια της άμμου, πολυάριθμες ήταν οι τρύπες, που φιλοξενούσαν δύο περίεργους συγκάτοικους, ένα goby fish και μία τυφλή γαρίδα, την οποία ειδοποιούσε το ψάρι με την ουρά του, όταν διαισθανόταν κίνδυνο.  Τέλος, ένα νεαρό σαλάχι και ένας χαριτωμένος napoleon συνέθεσαν ένα πολύχρωμο φινάλε στις υποβρύχιες αναζητήσεις μας!

Στο σαραντάλεπτο ταξίδι  μέχρι το λιμάνι του Ghaleb, εκτός από τη θλιβερή διαδικασία του πακεταρίσματος, είχαμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε το μεσημεριανό, συνοδεία ούζου, που φυσικά είχαμε πάρει μαζί μας. Οι Άγγλοι, όπως ήταν αναμενόμενο, το τίμησαν δεόντως, καθώς  στους περισσότερους ξύπνησε μνήμες από δικές τους στιγμές σε κάποιο από τα ελληνικά νησιά, που είχαν βρεθεί στο μακρινό παρελθόν. Μακρινό όσο και η δραχμή μας, γιατί από ότι μας είπαν, από τότε που μπήκαμε στο euro, η Ελλάδα τους φαίνεται ένας αρκετά ακριβός προορισμός!

Η τελευταία μας διανυκτέρευση ήτανε στη Hurghada, όπου οι Αιγύπτιοι προσπάθησαν πολλάκις και ποικιλοτρόπως να εκμεταλλευτούν την ισοτιμία υπέρ τους… Τα χρώματα της ανατολής και η φωνή του Phil Phillips, που τραγουδούσε τόσο μελωδικά «come with me, my love, to the sea, the sea of love», ήταν ο καλύτερος επίλογος που θα μπορούσαμε να έχουμε, απολαμβάνοντας τον τελευταίο μας καφέ στο αιγυπτιακό αεροδρόμιο!!!