Ζηνοβία


Ζηνοβία

Στίχοι του Γιάννη Σκαρίμπα… «βγαλμένοι, όπως θα ΄λεγε και ο λαός, κυριολεκτικά απ’ τη ζωή»….

  IMG_1802

Σπασμένο καράβι, να ‘μαι πέρα βαθειά
έτσι να ‘μαι
με δίχως κατάρτια, με δίχως πανιά
να κοιμάμαι
Να ‘ναι αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω γύρω
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω…
…Δίχως χτύπο οι ώρες, και οι μέρες θλιβερές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές…

…Έτσι να ‘μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό…

 

ΖΗΝΟΒΙΑ… το πιο διάσημο ναυάγιο της Μεσογείου…

 

IMG_1783Για όλους εκείνους που δεν είναι και τόσο φανατικοί οπαδοί των  εθίμων και των   παραδόσεων, οι διακοπές του Πάσχα αποτελούν μια καλή χρονική περίοδο για μικρές ή μεγάλες καταδυτικές αποδράσεις, εντός ή εκτός συνόρων. Ψάχνοντας λοιπόν στο χάρτη για κάτι κοντινό και σχετικά οικονομικό, σκοντάψαμε πάνω στη μεγαλόνησο, που ως γνωστόν φιλοξενεί ένα παγκοσμίας φήμης ναυάγιο, που υπόσχεται καταδύσεις υψηλών προδιαγραφών και απαιτήσεων. Οι περισσότεροι θα έχετε φυσικά καταλάβει ότι αναφέρομαι στο Ζηνοβία, το οποίο ακόμη και οι Times του Λονδίνου με άρθρο τους το 2003, το είχαν συμπεριλάβει στα δέκα καλύτερα ναυάγια του κόσμου!!!

Χωρίς λοιπόν να χάσουμε καθόλου χρόνο, αρχίσαμε τη συλλογή πληροφοριών μέσω του διαδικτύου, σχετικά με τα καταδυτικά κέντρα που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο. Η άμεση αντίδραση στα email μας  και η αναλυτική παρουσίαση ενός άρτιου, προσιτού οικονομικά και με ενδιαφέρον δομημένου καταδυτικού προγράμματος εκ μέρους του Αλέξανδρου Παπανδρέου, που εκπροσωπούσε το Nemo Dive Centre, ήταν οι παράγοντες που τελικά  καθόρισαν την  επιλογή μας. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να το αποδώσω απλά στην τύχη ή στην εξαιρετική συνέπεια, που ανέβλυζε μέσα από κάθε διαδικτυακή επικοινωνία με τον Alex, όπως είναι γνωστός στη Λάρνακα, αλλά σίγουρα κάναμε την καλύτερη δυνατή επιλογή, η οποία αποτέλεσε το βασικό συστατικό μιας πετυχημένης συνταγής…

IMG_1485Ανήκοντας στην κατηγορία των ανθρώπων που αγαπούν και σέβονται αυτό με το οποίο ασχολούνται, ο Αλέξανδρος κάνει τη δουλειά του με πάθος επιδιώκοντας τη μέγιστη ευχαρίστηση των πελατών  του. Από την πρώτη στιγμή, με το χαμόγελο και τη φιλική του διάθεση μας δημιούργησε συνθήκες οικειότητας  και με την προθυμία του να μας εξυπηρετήσει ακόμη και σε θέματα που δεν άπτονταν των υποχρεώσεων του, μας έκανε να καταλάβουμε ότι, ευτυχώς για εμάς,  ανήκει σε αυτούς τους λίγους, που ακόμη εκτιμούν και υπολογίζουν την αξία της μοναδικότητας του ανθρώπινου παράγοντα και δεν  υπηρετούν μόνο εμπορικά ένστικτα !!! Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος , για τον οποίο είχε αποφασίσει να είναι ο αποκλειστικός συνοδός μας, σε όλη την έκταση του καταδυτικού μας προγράμματος. Το γεγονός αυτό όπως εύλογα καταλαβαίνει κανείς, είχε για εμάς  διπλό όφελος. Αφενός , μας έδινε τη δυνατότητα συν τω  χρόνω,  να αναπροσαρμόζουμε το εν λόγω καταδυτικό  πρόγραμμα, ανάλογα με τις επιθυμίες μας και αφετέρου, μας επέτρεπε να ξοδέψουμε αφειδώς σε φωτογραφικά στιγμιότυπα.

Με μόνη εξαίρεση τις δύο καταδύσεις της πρώτης ημέρας, όλες οι υπόλοιπες, συμπεριλαμβανομένης και της νυχτερινής, έγιναν στο Ζηνοβία. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, το σουηδικό πλοίο τον Ιούνιο του 1980 και ενώ εκτελούσε το παρθενικό του ταξίδι  με προορισμό τη Συρία, βυθίστηκε μαζί με το πολύτιμο φορτίο του, αξίας περίπου 200 εκ. λιρών, λίγο έξω από το λιμάνι της Λάρνακας. Το μηχανικό πρόβλημα που έκανε το Ζηνοβία να περάσει στην αιωνιότητα, είχε να κάνει με τις αντλίες που ρύθμιζαν το σύστημα αντιστάθμισης και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, ενώ το πλοίο βρισκόταν εν πλω και κατευθυνόταν από το λιμάνι του Ηρακλείου, προς Αθήνα. Όταν αγκυροβόλησε στο λιμάνι του Πειραιά, στις δεξαμενές του είχε πολύ περισσότερο νερό από το επιτρεπόμενο, κάτι που είχε επηρεάσει σημαντικά την ισορροπία του. Μετά την άντληση του επιπλέοντος νερού, λανθασμένα, όπως αποδείχτηκε αργότερα, θεωρήθηκε ότι το πρόβλημα είχε λυθεί και έτσι το πλοίο συνέχισε το ταξίδι του, με προορισμό τη Λάρνακα. Φτάνοντας στο κυπριακό  λιμάνι διαπιστώθηκε πάλι ότι, ο υπολογιστής που έλεγχε την άντληση νερού δεν λειτουργούσε  και δυστυχώς στις πλαϊνές δεξαμενές του καραβιού εισέρεε νερό ανεξέλεγκτα. Μοιραία το πλοίο, αφού εκκενώθηκε από επιβάτες και προσωπικό,  ρυμουλκήθηκε σε απόσταση περίπου 2000μ.  από το λιμάνι και αγκυροβόλησε εκεί, παίρνοντας σιγά σιγά κλίση προς τα δεξιά, αφού τελικά δεν υπήρξε λύση εφαρμόσιμη σε εύλογο χρονικό διάστημα . Το ημερολόγιο έδειχνε 7 Ιουνίου και ώρα 2.30 τα ξημερώματα, όταν  το Ζηνοβία «επέλεγε» την οριστική του θέση, ακουμπισμένο στον κυπριακό βυθό, σε βάθος 42 μ. Μαζί με το βυθισμένο κουφάρι, «το εισιτήριο της διασημότητας» κέρδιζαν  αυτόματα  και τα εμπορεύματα που κουβαλούσε , που ξεπερνούσαν τα 104 φορτηγά, τα αυτοκίνητα, τα συστήματα κλιματισμού, τα φαγώσιμα κ.α. πολλά!!!  Όλα μαζί πλέον έχουν γίνει ένα με το υγρό στοιχείο και σαν εικόνες βγαλμένες από ταινία του Κουστουρίτσα, ποζάρουν προκλητικά, αφήνοντας τη φαντασία του επισκέπτη να οργιάζει…

IMG_1718Κανείς πια δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι, ο χρόνος που πέρασε έκανε το ανθρώπινο αυτό δημιούργημα να ενσωματωθεί πλήρως με τη φύση. Ο τρόπος που έχει ακουμπήσει στο βυθό δημιουργεί μια μεγάλη γκάμα καταδυτικών ευκαιριών, η οποία σχετίζεται με όλα τα αναγνωρισμένα επίπεδα. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που το συγκεκριμένο ναυάγιο έχει μπει στη λίστα της παγκόσμιας ελίτ και συγκεντρώνει κάθε χρόνο τεράστιους αριθμούς δυτών από όλες τις γωνιές του πλανήτη. Για όσους λοιπόν  στερούνται εμπειρίας, μια βόλτα κατά μήκος της δεξιάς πλευράς του πλοίου, κολυμπώντας περίπου στα 16 με 18 μ., με ευκολία θα περνούσε στη σφαίρα των αναμνήσεων σαν μία εκπληκτική βουτιά, που κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει το εφαλτήριο για ένα επόμενο καταδυτικό αστέρι. Έτσι άλλωστε, οι δύτες αυτοί θα έπαιρναν «το εισιτήριο» και για μια μελλοντική επίσκεψη  στο πρώτο garage, ζώντας με αυτόν τον τρόπο, το θρύλο του ναυαγίου εκ των έσω.  Για τους λάτρεις όμως  της περιπέτειας, οι οποίοι βέβαια έχουν «γραμμένες πολλές ώρες πτήσης» στο ενεργητικό τους, υπάρχει το δεύτερο  garage, το οποίο σαν κατάδυση ισοδυναμεί με νυχτερινή, ανεξάρτητα πια ώρα της ημέρας θα βρεθεί κάποιος εκεί. Βουτηγμένο επίσης στα μαύρα σκοτάδια είναι  και το μηχανοστάσιο, το οποίο σίγουρα αποτελεί έναν προορισμό για γερά νεύρα και απίστευτα αποθέματα ψυχραιμίας!!! Τέλος, το τμήμα των καταλυμάτων απευθύνετε και αυτό σε δύτες έμπειρους, που έχουν προσθέσει πολλές σελίδες καταδύσεων στα προσωπικά τους log books!

Η πληθωρική και συνάμα επιβλητική παρουσία των βυθισμένων φορτηγών μέσα και έξω από το ναυάγιο, είναι  το δεύτερο στοιχείο που συνέβαλε σημαντικά στο να γίνει τελικά το Ζηνοβία τόσο διάσημο ανά τον κόσμο. Το ανθρώπινο μυαλό έχοντας μάθει να δουλεύει με στερεότυπα, δυσκολεύεται να κατανοήσει την εικόνα μιας νταλίκας στολισμένης με πράσινη άλγη και περιστοιχισμένης από ευτραφείς ροφούς και πολυάριθμα barracuda… Σαργοί  ή σφυρίδες «κάθονται» τώρα στο τιμόνι, έχοντας το ρόλο του οδηγού σε αυτό το χωρίς προορισμό ταξίδι, που εκτυλίσσεται από τα 18 μέχρι τα 42 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ένας μικρός βαλιστής, που συχνάζει εκεί που οι δύτες κάνουν την τελευταία καθιερωμένη στάση τους, μοιάζει να έχει επωμιστεί το ρόλο ναύτη που στέκεται στη γέφυρα και  ελέγχει ότι, όλα βαίνουν καλώς… Μια σμέρνα που έχει βολευτεί για τα καλά κοντά στην προπέλα, έχει δημιουργήσει σχέσεις που διέπονται από οικειότητα με τους ντόπιους, που τη φωνάζουν με το δικό της όνομα… Μικρά ή μεγάλα γυμνοβράγχια έρπουν μέσα στα πλαγιασμένα οχήματα παριστάνοντας με σουρεαλιστική διάθεση τους απόντες επιβάτες… Και τι ειρωνεία, υποθαλάσσιοι κάτοικοι «ατενίζουν» το απέραντο γαλάζιο από την καμπίνα του καπετάνιου, όπως ακριβώς έκανε και εκείνος, προτού το καράβι συνδέσει άρρηκτα τη μοίρα του με τον υγρό τάφο του…

IMG_1347Όλα αυτά και άλλα πολλά, διαδραματίζονται στον εξωτερικό χώρο του ναυαγίου, που είναι τόσο συναρπαστικός, όσο και ο εσωτερικός. Μόνο που στον δεύτερο προστίθεται και η πινελιά του μυστηρίου, η οποία γεννά με τη σειρά της σημαντικές δόσεις αδρεναλίνης, που στοιχειώνουν ευχάριστα τους υποψήφιους θεατές! Αρκετές  οι πιθανές είσοδοι-έξοδοι που οδηγούν στο πρώτο ή στο δεύτερο garage, στις καμπίνες  ή στους διαδρόμους του καραβιού, στο μηχανοστάσιο ή στην καφετέρια… Το φως, είδος προς εξαφάνιση στα περισσότερα από αυτά τα σημεία, οπότε οι φακοί αποτελούν απαραίτητο αξεσουάρ. Η ψυχραιμία αποτελεί και αυτή αναπόσπαστο κομμάτι του βασικού εξοπλισμού, που θα συνηγορήσει με το δικό της τρόπο, στο ευ ζην των τολμηρών εξερευνητών. Με πλευστότητα που αγγίζει τα όρια ψαρίσιας σιλουέτας, οι δύτες πρέπει να κινούνται με ιδιαίτερη προσοχή στο ανορθόδοξο αυτό περιβάλλον, που πλαισιώνεται από κόκκινα χαλιά, ρολά από νάιλον, λεκάνες σπασμένες, καλώδια ξεχαρβαλωμένα, σίδερα σκουριασμένα, μπαούλα πεταμένα, πινακίδες μισοσβησμένες, υφάσματα κουρελιασμένα, τζάμια θρυμματισμένα και ότι άλλο μπορεί να επιστρατεύσει η ανθρώπινη φαντασία!!!

Και ο πιο διάσημος ζωγράφος θα ζήλευε τα χρώματα που συγκεντρώνονται χυμένα στο βυθισμένο ηλεκτρικό πίνακα, που άλλοτε έδινε ζωή στο πλοίο. Οι σκάλες ντυμένες και αυτές στα πράσινα, παραμένουν στις θέσεις τους, περιμένοντας να συνδέσουν και πάλι τα διαφορετικά επίπεδα του πλοίου μεταξύ τους. Λάστιχα αυτοκινήτων και φορτηγών, που από μαύρα έχουν γίνει άσπρα, εξαιτίας των σφουγγαριών που έχουν κτίσει τις αποικίες τους επάνω τους, κείτονται διάσπαρτα στο χώρο ή παραμένουν φορεμένα, έχοντας χάσει για πάντα την ευκαιρία να λιώσουν σε κάποια άσφαλτο. Μηχανές οχημάτων βουτηγμένες στη σκουριά, αδύναμες πια να επιτελέσουν αυτό για το οποίο κατασκευάστηκαν, δεν θα μπορέσουν ποτέ να φτιαχτούν από κανένα μηχανικό. Εξατμίσεις που αιωρούνται, λες και προορίζονταν για κάποιο μελλοντικό όχημα του διαστήματος,  αδυνατούν να ηχήσουν όπως παλιά. Τράκτορες αποκομμένοι από τα ρυμουλκούμενα τμήματά τους, θα συνεχίσουν μόνοι τους πια το ταξίδι στο χρόνο, στερημένοι για πάντα των πολύτιμων υπηρεσιών τους μεταφοράς. Κόκκαλα από ζώα, που για κάποιους λόγους, δεν απομακρύνθηκαν πριν το μοιραίο ραντεβού με το άγνωστο και τα οποία υπογραμμίζουν την τραγικότητα της απώλειας, που είναι συνδεδεμένη με κάθε ναυάγιο, ανατριχιάζουν το θεατή. Μουσαμάδες και ξύλα, που άλλοτε αποτελούσαν βασικά συστατικά στιγμών καθημερινότητας του πλοίου, τώρα έχουν περάσει στην αχρηστία, φθαρμένα από την αλμύρα της θάλασσας.

IMG_1148Η περιέργεια του δύτη για περαιτέρω εξερεύνηση του ασυνήθιστου αυτού κόσμου, τον φέρνει αντιμέτωπο με  πληθώρα εικόνων και συναισθημάτων, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν τις ρίζες τους στο φόβο που γεννιέται από την ύπαρξη του πυκνού σκοταδιού. Ανάσα ανακούφισης τα μικρά τετράγωνα παράθυρα, που συνδέουν την ελπίδα  με τη ζωή που υπάρχει εκεί έξω, στο ανοιχτό μπλε. Ένα «έξω» εκφρασμένο ακούσια, μέσα από αλυσίδες μπλεγμένες, φορτηγά αναποδογυρισμένα, προπέλες σταματημένες, κάγκελα διαλυμένα, γέφυρες γκρεμισμένες, σίδερα διασκορπισμένα, όλα μαζί ανακατεμένα με ψάρια, σπειρογράφους, ερημίτες και υποθαλάσσια φυτά… Ένα σκληρό σκηνικό, ολέθριας καταστροφής, που στο πέρασμα των χρόνων, με κόπο προσπαθεί  με το δικό της τρόπο, η φύση να διορθώσει. Θέλοντας κάποιος να διασκεδάσει για λίγο την κατήφεια που προκαλεί η θέα του ναυαγίου, μπορεί να «παίξει» με τα πεινασμένα ψάρια, για όσο φυσικά του επιτρέπουν οι χρόνοι στο computer και ο αέρας στην μπουκάλα. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα μεγάλο καρβέλι ψωμί, το οποίο θα μοιράσει σιγά σιγά στο πεινασμένο πλήθος. Γρήγορα θα βρεθεί εγκλωβισμένος από τους αχόρταγους κυνηγούς, που θα τον τσιμπούν ανελέητα, προκειμένου να αποσπάσουν ένα επιπλέον κομμάτι και οι οποίοι θα τον εγκαταλείψουν μόνο όταν αντιληφθούν ότι, έχουν καταναλώσει όλη την ποσότητα που είχε στη διάθεσή του ή καλύτερα, όταν εμφανιστεί μια εναλλακτική πηγή προσφοράς…

IMG_1693Όταν πια το μάτι χορτάσει το φωτεινό μπλε που πλαισιώνει το βυθισμένο σκαρί, μπορεί να χαθεί και πάλι στο εσωτερικό αναζητώντας ένα άλλο μπλε, πιο βαθύ, πιο αισθησιακό.. αυτό που έχει αποκτήσει τώρα το περιβόητο Lada του καπετάνιου, μετά από τόσα χρόνια συγκατοίκησης με το υγρό στοιχείο… Ένα μπλε μπερδεμένο με τις πορτοκαλοκίτρινες αποχρώσεις της σκουριάς και διανθισμένο με στοιχεία της υποθαλάσσιας χλωρίδας, το οποίο μπορεί εύκολα να αποτελέσει ένα αλλόκοτο φωτογραφικό ντοκουμέντο, που θα καταγράψει με ειρωνεία την αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στη φύση και τα  ανθρώπινα επιτεύγματα!!! Κολυμπώντας ακόμη πιο βαθιά έχει την ευκαιρία να απολαύσει, ένα χώρο στον οποίο ενδεχομένως δεν θα έμπαινε ποτέ, αν στο καράβι δεν είχε συμβεί το μοιραίο. Αναφέρομαι βέβαια στο μηχανοστάσιο, η θέα του οποίου σε καθηλώνει, σε συνδυασμό με τη σκέψη ότι, εκεί «χτυπούσε άλλοτε η καρδιά του πλοίου»… Σε πρώτο πλάνο οι μηχανές, παραταγμένες η μία δίπλα στην άλλη, με την ογκώδη παρουσία τους να επιβάλλεται στο χώρο. Σε δεύτερο πλάνο, κύλινδροι και εξατμίσεις συμπληρώνουν την εικόνα, αφήνοντας το σκουριασμένο διάδρομο να αγκαλιάζει περιμετρικά το δωμάτιο. Αν ο επισκέπτης δεν τρομάξει από το πληθωρικό μαύρο, τη σκέψη ότι βρίσκεται περίπου στα 40μ. κάτω από την επιφάνεια και τη σκληρότητα που αποπνέει ο χώρος από μόνος του, τότε μπορεί να κάνει και μια σύντομη εσωτερική περιήγηση στην αίθουσα, προσπαθώντας να αποκτήσει τη συνολική χωροταξική εικόνα. Έχοντας πλέον «φορτώσει την αμυγδαλή του» με πλούσιο υλικό, θα πάρει το δρόμο της επιστροφής, γοητευμένος από την ιδέα ότι, τώρα μπορεί να ισχυριστεί ότι «έχει βουτήξει» βαθιά στο θρύλο του ναυαγίου!

IMG_1187Εξοικειωμένος πια ο επισκέπτης με το μαύρο, είναι σίγουρο ότι θα μπει στον πειρασμό να κάνει και μια νυχτερινή βόλτα στο Ζηνοβία, θέλοντας να αγγίξει και μια άλλη πτυχή  του βυθισμένου πλοίου. Καθώς το πλησιάζει, η σκουρόχρωμη σιδερένια σιλουέτα φαντάζει ακόμη πιο τρομακτική, απ ότι στη διάρκεια της ημέρας. Ξεπερνώντας όμως το αρχικό του δέος και όσο πιο κοντά φτάνει στο γερμένο σκαρί, αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι  σίγουρα ανήμπορο να τον βλάψει και εκείνο που στ αλήθεια μπορεί να τον τρομάζει, έχει να κάνει μόνο με τις δικές του σκέψεις, που στροβιλίζονται ανελέητα  στο μυαλό του. Μέσα από τη δέσμη του φακού του αποκαλύπτονται μοναδικές λεπτομέρειες , που στη διάρκεια της ημέρας χάνονται, καθώς το μάτι αιχμαλωτίζεται από την κυριαρχία με την οποία επιβάλλεται ο τεράστιος όγκος στον αμμώδη πυθμένα! Τη νύχτα, ένα από τα στοιχεία  που ξεχωρίζει ιδιαίτερα, είναι  οι υποθαλάσσιοι κάτοικοι του ναυαγίου, που πιο αποκαλυπτικοί και πιο απελευθερωμένοι επιδίδονται σε ένα ατελείωτο «παιχνίδι», άλλοτε με το ρόλο του θύτη και άλλοτε με αυτόν του θύματος… Χωρίς αμφιβολία όμως, στη φάση που το φως δηλώνει απών, κορυφαίο στοιχείο του ναυαγίου αναδεικνύονται οι χοντρές αλυσίδες, που μπλεγμένες περίεργα μεταξύ τους, μοιάζουν να αγωνίζονται απελπισμένα, προκειμένου να συγκρατήσουν το πληγωμένο κουφάρι να μην παρασυρθεί από τις σκοτεινές δυνάμεις της αβύσσου…

«Είναι τόσο πλούσιο σε παραστάσεις το Ζηνοβία», ισχυρίζεται με απόλυτο τρόπο  ο Αλέξανδρος, «που όσο και να βουτάς, δεν το χορταίνεις… και πάντα έχει κάτι καινούριο να σου δώσει». Άποψη που, παρά τη μικρή σε έκταση εμπειρία μας, φυσικά ενστερνιστήκαμε και εμείς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι, υπάρχει κανείς που έχει την παραμικρή  διάθεση να μειώσει την αξία των λοιπών καταδυτικών σημείων της κυπριακής επικράτειας. Με την αυθαιρεσία λοιπόν που επιτρέπει η ποιητική αδεία, θα «γυρίσω» το χρόνο πίσω, σταματώντας στην πρώτη καταδυτική ημέρα του ταξιδιού μας. Βγαίνοντας από τη Λάρνακα, η οποία γενικά κινείται στα όρια του αδιάφορου, ακολουθήσαμε την παραλιακή διαδρομή, διασχίζοντας το κομμάτι που τελεί υπό αγγλική κατοχή, προκειμένου  να φτάσουμε στην Αγία Νάπα. Μια περιοχή που παρουσίασε εκρηκτικούς ρυθμούς ανάπτυξης μετά τον πόλεμο, με ότι καλό ή καλό αυτό συνεπάγεται. Το έντονο κόκκινο χώμα αφθονεί σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής και ευθύνεται για τις νοστιμότατες πατάτες, που εξάγονται προς διάφορους διεθνείς προορισμούς. Σκληρά, απότομα βράχια χαρακτηρίζουν μεγάλο μέρος της ακτογραμμής, δίνοντας στο τοπίο μια χροιά άγριας ομορφιάς.

IMG_1473Η ένταση των κυμάτων ήταν αυτή που επηρέασε την τελική επιλογή του σημείου κατάδυσης. Ο Alex προτίμησε έναν μικρό κόλπο, που ομολογουμένως είχε αρκετά δύσκολη είσοδο στο νερό, αλλά τα νερά ήταν πολύ ήσυχα. Χαμηλές σπηλιές, μικρά φαράγγια και ευρύχωρες τρύπες συνέθεταν ένα ενδιαφέρον υποθαλάσσιο σκηνικό, που σε συνδυασμό με την πολύ καλή ορατότητα και το μικρό βάθος, δημιουργούσαν ένα προφίλ κατάδυσης προσιτό και στον πιο αρχάριο δύτη. Το μόνο αρνητικό στοιχείο ήταν η χαμηλή θερμοκρασία του νερού, λόγω  αφενός της εποχής και αφετέρου, του άστατου καιρού, που μας βασάνισε δεόντως. Στην ευρύτερη περιοχή τα ψάρια ήταν περιορισμένα, εξαιτίας φυσικά της έντονης αλιείας, αλλά υπήρχαν άλλα υποβρύχια θέματα, που με άνεση μπορούσαν να γίνουν όμορφα φωτογραφικά στιγμιότυπα, όπως για παράδειγμα μικρά κοράλλια, αστερίες, χταπόδια, καβούρια ή γυμνοβράγχια που σύχναζαν στον κόλπο. Η άσπρη άμμος πρόσθεσε και αυτή με το δικό της τρόπο στη συνολική εικόνα, αφήνοντας τελικά τον επισκέπτη ευχαριστημένο και πρόθυμο να ξαναδοκιμάσει…

IMG_1653Με κατεύθυνση τους Αγίους Αναργύρους, όπου θα γινόταν η δεύτερη κατάδυση, κάναμε μια αναγκαστική στάση για φωτογραφίες στον διάτρητο βράχο που έχει δημιουργήσει  ένα φυσικό πέρασμα, το οποίο μπορούν να διαβούν μόνο οι λάτρεις των extreme sports. Το παγκάκι στην άκρη του βράχου αναβλύζει τη δική του ρομαντική αύρα, που σε συνδυασμό με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, αφήνουν άρωμα Σαντορίνης. Λίγο πιο κάτω, στο ολόλευκο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων ήπιαμε παρέα με άλλους δύτες, κύπριους και αλλοδαπούς, τον καθιερωμένο καφέ απολαμβάνοντας την εκπληκτική θέα του κόλπου που απλωνόταν στα πόδια μας. Όπως μας πληροφόρησαν, το συγκεκριμένο μέρος αποτελεί ένα διάσημο καλοκαιρινό τουριστικό θέρετρο, που συγκεντρώνει απίστευτους αριθμούς  ντόπιων και ξένων τουριστών. Με την κουβέντα η ώρα πέρασε γρήγορα και κανείς μας δεν κατάλαβε για πότε έφτασε η στιγμή, που  η δεύτερη  καταδυτική μας εξόρμηση ξεκινούσε. Δυστυχώς άλλη μια δύσκολη είσοδος-έξοδος μας περίμενε, όμως ο απότομος κάθετος τοίχος ,τα βυθισμένα δίχτυα, τα διασκορπισμένα βράχια, το καλά καμουφλαρισμένο χταπόδι, το μικροσκοπικό κιτρινόμαυρο γυμνοβράγχιο, η νεαρή σμέρνα  και η εκπληκτική ορατότητα μας αποζημίωσαν για τον κόπο που καταβάλαμε. Και φυσικά ας μην ξεχνάμε το χωνάκι παγωτό που κατασπαράξαμε από τον παραδοσιακό παγωτατζή, με την ποταπή δικαιολογία κρεμασμένη στα χείλη ότι, έπρεπε να χαροποιήσουμε το παιδί που κρύβεται μέσα μας.

IMG_1524Τοποθετώντας και πάλι αυθαίρετα το χρόνο στην σωστή του διάσταση, το ημερολόγιο έλεγε 24 Απριλίου, Κυριακή του Πάσχα… ενός Πάσχα που το περάσαμε με το δικό μας «ανορθόδοξο» τρόπο, που ευτυχώς γέρνει πολύ περισσότερο «στα προσωπικά μας θέλω», απ ότι «στα κοινωνικά πρέπει»… Και για το κλείσιμο φυλάξαμε ένα τελευταίο μεγάλο ευχαριστώ στον Αλέξανδρο & στην Πάρια, στο Χρήστο & στη Μαρία, στο Γιώργο & στο Σωτήρη, στον Κώστα & στη Δώρα, στο Θεόφιλο και φυσικά στα παιδιά μας, που ο καθένας με τον τρόπο του βοήθησε να κάνουμε ένα ακόμη εκπληκτικό ταξίδι!!!