Τι σου λείπει περισσότερο από την κατάδυση;

The Deep Blue(s) of our Ocean

Η κατάδυση είναι πάθος.

Πάθος που μπορεί να πηγάζει από διαφορετικές αιτίες για τον κάθε ένα μας. Όπως ο πρωτόγνωρος ενθουσιασμός να βλέπεις ασυνήθιστα πλάσματα, η έξαψη να φτάνεις σε μεγάλα βάθη. Ή κάτι εντελώς αντίθετο όπως το απελευθερωτικό συναίσθημα να αφήνεσαι και να γίνεσαι ένα με το ρεύμα, να κολυμπάς ανάμεσα στην πολύχρωμη θαλάσσια ζωή και σε βραχώδεις σχηματισμούς. Μπορεί να είναι το ζεστό τσάι μετά τη βουτιά, τα πλατιά χαμόγελα, τα γέλια και οι συζητήσεις με νέους φίλους από διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Για μένα, κατάδυση είναι η γαλήνη να αιωρούμαι ακίνητη στο απέραντο γαλάζιο. 

Και είναι επίσης η χαρά που μου δίνει να επιστρέφω στη θάλασσα την αγάπη και τη φιλοξενία της κάνοντας αυτό που μπορώ για την προστασία της. 

Θα σκεφτεί κανείς πως κάτι τόσο αχανές όσο η θάλασσα δύσκολα μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις μεμονωμένων ανθρώπων ή δυτών. Η αλήθεια όμως είναι πως τα δύο σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι θάλασσες σήμερα, τα απειλούμενα με εξαφάνιση είδη και η εκτεταμένη ρύπανση, προέρχονται και τα δύο από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Είμαστε επομένως εμείς οι ίδιοι που μπορούμε να αναλάβουμε δράση. Και είναι απαραίτητο να το κάνουμε.

Εμείς οι δύτες μπορούμε να έχουμε έναν ξεχωριστό ρόλο σε όλα αυτά. Για εμάς, η επαφή με το περιβάλλον είναι μοναδικά κοντινή αφού έχουμε το προνόμιο να επισκεπτόμαστε και να γνωρίζουμε τον υποβρύχιο κόσμο από τόσο κοντά ώστε έχουμε την δυνατότητα να επέμβουμε θετικά με τρόπο που ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν. Η θάλασσά μας είναι το σπίτι πανέμορφων, πολυποίκιλων αλλά ευαίσθητων οργανισμών και το θαλάσσιο οικοσύστημα χρειάζεται τη βοήθειά μας για να διατηρήσει την μοναδική ζωή του και να συνεχίσει να μας προσφέρει το υπέροχο θέαμα που απολαμβάνουμε σε κάθε βουτιά!

Τώρα που έχουμε όλοι μας αναγκαστικά μείνει μακριά από το νερό για τόσο καιρό, ας προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τα πιο αγαπημένα μας καταδυτικά σημεία. Αυτά που περιμένουμε να φτάσει Κυριακή για να επισκεφθούμε με το σκάφος και να πέσουμε με λαχτάρα στο νερό… πόσες όμως φορές είδαμε ένα ιστορικό ναυάγιο, έναν πολύχρωμο ύφαλο ή τα γνώριμα λιμανάκια γεμάτα σκουπίδια; Τι κάνουμε συνήθως όταν αντικρίζουμε το θέαμα αυτό -ή μήπως έχουμε συνηθίσει τόσο την ύπαρξή των σκουπιδιών που δεν κάνουμε απολύτως τίποτα; 

Αυτές τις μέρες τις καραντίνας, σκέφτομαι πως είναι η καλύτερη ευκαιρία να σκεφτούμε πώς, όταν γυρίσουμε πίσω στη θάλασσα, μπορούμε να βελτιώσουμε τις καταδυτικές μας συνήθειες με τρόπο που να ωφελήσει τόσο εμάς όσο και το περιβάλλον μας. Που θα κάνει τις βουτιές μας ομορφότερες και τη θάλασσά μας πιο υγιή. Τα καλά νέα είναι πως ενώ ίσως ακούγεται σαν μία πρόσθετη υποχρέωση, στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν αφαιρεί από την καταδυτική εμπειρία αλλά είναι μία μάλλον διασκεδαστική διαδικασία και πηγαίνει έτσι κι αλλιώς παράλληλα με όσα κάνει ένας δύτης που αγαπά την πρόκληση και θέλει να γίνεται όλο και καλύτερος!

Μιλώντας για τη δική μου εμπειρία, όταν συνειδητοποίησα πόσα μπορώ να κάνω ακόμη και ως μεμονωμένη δύτρια, οι βουτιές μου άλλαξαν εντελώς! Αρχικά, απέκτησαν ένα παράλληλο σκοπό αφού το να μαζέψω κάθε αντικείμενο που βρίσκω στο βυθό και δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί (πλαστικά ποτήρια, μπουκάλια, καλαμάκια, θραύσματα, υφάσματα) κάνει ενδιαφέρον ακόμη και σε ένα λιγότερο όμορφο καταδυτικό σημείο ή ένα μέρος που έχω ήδη επισκεφθεί αρκετές φορές.

Βλέποντας πως ανήκω σε μία κοινότητα όπου όλοι μοιραζόμαστε την αγάπη για τη θάλασσα, αναρωτιέμαι πώς μπορώ να μεταφέρω αυτόν τον ενθουσιασμό, πώς να ενθαρρύνω κι άλλους να κάνουν το ίδιο. Kαι βλέποντας την αλλαγή που φέρνουν μεμονωμένοι δύτες, αναρωτιέμαι πόσο μεγάλη αλλαγή μπορούμε να φέρουμε όλοι μαζί από αυτήν που φέρνουμε ο κάθε ξεχωριστά!

Είμαστε έτοιμοι για αυτό; 

(συνέχεια την επόμενη εβδομάδα…)                    

Άρθρο από: Κατερίνα Κακαβίτσα