Ο σιωπηλός κόσμος των Rebreather…. (Μέρος 1ο)

Rebreather CCR – Κλειστό Κύκλωμα

Μπορεί η λογική του rebreather  να έχει τις ρίζες της στο μακρινό παρελθόν, και στα σίγουρα οι «διαβασμένοι του χώρου»  θα ισχυριστούν ότι η αρχή του ήταν κάπου στο 1620 και όχι το 19ο αιώνα όταν ο Touboulic, μηχανικός του Βασιλικού Ναυτικού κατοχύρωσε την πατέντα  του πρώτου επαναπνευστήρα (σύμφωνα με την ελληνική μετάφραση) οξυγόνου, όμως μέχρι και σήμερα πολλοί μάλλον είναι οι λόγοι που αναγκάζουν τις φοβερές αυτές συσκευές, να μην  έχουν βρει ακόμη τη θέση που τους αρμόζει, στο παγκόσμιο καταδυτικό στερέωμα.

Αντίθετα, το ανοιχτό κύκλωμα έχει απλώσει για τα καλά τα δίχτυα του στον υποβρύχιο κόσμο, είτε πρόκειται για καταδύσεις αναψυχής, είτε για τεχνικές καταδύσεις. Και παρά την  οικονομική κρίση που βασανίζει αρκετές χώρες του πλανήτη, πολλοί είναι εκείνοι που σήμερα επιλέγουν να ασχοληθούν με τη δραστηριότητα της υποβρύχιας κατάδυσης. Αυτό  άλλωστε μαρτυρεί και ο ολοένα αυξανόμενος  αριθμός, όχι μόνο όσων επιδιώκουν να γίνουν εκπαιδευτές καταδύσεων, αποβλέποντας σε μία επαγγελματική εξέλιξη συναφή με το χώρο, αλλά και εκείνων που αποφασίζουν να στήσουν μια νέα επιχείρηση, όπως για παράδειγμα ένα καταδυτικό κέντρο. Βέβαια τόσο για τους παλιούς, όσο και για τους νέους αυτού του χώρου, «η μπουκάλα» ήταν, είναι και θα είναι η κινητήριος δύναμη του κύριου όγκου του κύκλου εργασιών τους! Κυρίως για τα ελληνικά δεδομένα, το rebreather έχει σημαντικά μικρότερο κομμάτι της καταδυτικής «πίτας», κάτι που στο εξωτερικό φαίνεται ότι σιγά σιγά αλλάζει!

«Οι  φήμες» το θέλουν, να αποτελεί «το αδιαμφισβήτητο μέλλον» της κατάδυσης! Αν και κανείς δεν αντιλέγει στο ότι,  η ιστορία είναι αυτή που τελικά θα δικαιώσει ή όχι την ορθότητα αυτής της άποψης, ένα πράγμα όμως είναι σίγουρο. Ο σιωπηλός κόσμος των rebreathers από τη στιγμή που μπόρεσε να ξεφύγει από τα κλειστά όρια των στρατιωτικών μονάδων  και των τεχνικών καταδύσεων και κατάφερε τελικά να διαβεί το κατώφλι της πύλης των καταδύσεων αναψυχής, έχει αναμφίβολα μπροστά του ένα φερέλπιδο ορίζοντα, του οποίου τα όρια δύσκολα προσδιορίζονται και φυσικά ακόμη πιο δύσκολα περιορίζονται!!!

Εφόσον λοιπόν δεν μπορεί να το πει κανείς «καινούριο», θα σταθούμε στο ότι, κάποιος μπορεί να το πει απλά «διαφορετικό» !  Η διαφορετικότητα του δε αυτή, απλώνει τον ιστό της σε όλο το φάσμα των διαδικασιών που σχετίζονται με τη λειτουργία του, με ότι καλό ή και κακό αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Κοινό μυστικό άλλωστε, που οφείλουν να έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους όλοι όσοι χρησιμοποιούν οποιοδήποτε είδος εξοπλισμού, είναι ότι κάθε συσκευή έχει τα συν και τα πλην της. Στη διακριτική ευχέρεια λοιπόν του δύτη έγκειται, το να θέλει και να μπορεί να διαχειριστεί σωστά τα εν λόγω μειονεκτήματα και βεβαίως, να επωφεληθεί στο έπακρο από τα αντίστοιχα πλεονεκτήματα της εκάστοτε συσκευής που κάνει χρήση, διασφαλίζοντας έτσι για τον εαυτό του και τον buddy του μόνο ευχάριστες και ασφαλείς καταδύσεις σε βάθος χρόνου.

Πως μπορώ να ξεκινήσω;

Ξεκινώντας λοιπόν από τα βασικά, αφού προσδιορίσουμε με απλό τρόπο, τι σημαίνει rebreather, θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε λιγάκι αυτή τη διαφορετικότητα και να αναδείξουμε πως αυτή αγγίζει τον απλό δύτη/δύτρια, εκείνο ή εκείνη που ασχολείται μόνο με καταδύσεις αναψυχής. Ναι είναι αλήθεια, τώρα πια χάριν της εξέλιξης και της τεχνολογίας δεν χρειάζεται να είναι κάποιος τεχνικός δύτης ή να ανήκει στα ΟΥΚ για να μπει στη φιλοσοφία των συγκεκριμένων συσκευών, αλλά το μόνο που χρειάζεται είναι να παρακολουθήσει τα εκπαιδευτικά προγράμματα με τα οποία γίνεται Rebreather Diver ή Advanced Rebreather Diver, που του δίνουν τη δυνατότητα να καταδύεται μέχρι τα 40 μέτρα παρέα μόνο με το καταδυτικό του ζευγάρι. Έτσι απλά, παίρνει το εισιτήριο να απολαμβάνει καταδύσεις, χωρίς αποσυμπιέσεις, συνολικής διάρκειας  μέχρι και 180 λεπτών, χωρίς να είναι αναγκασμένος να κουβαλάει αμέτρητες μπουκάλες τεράστιας χωρητικότητας ή συνδυάζοντας πολλαπλά μείγματα, που αυτόματα σημαίνουν ότι θα πρέπει να δαπανήσει ατελείωτες ώρες αποσυμπίεσης.

 

 

 

 

 

 

 

 

Tρόπος Λειτουργίας Rebreather

Για να καταλάβουμε όμως πως θα γίνει αυτό, θα αναφερθούμε στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το rebreather. Σε αντίθεση λοιπόν με το ανοιχτό κύκλωμα, όπου το αέριο που χρησιμοποιεί ο δύτης μέσω της εκπνοής του διαφεύγει στο περιβάλλον με μορφή φυσαλίδων, ένα rebreather είναι μία αναπνευστική συσκευή, κλειστού ή ημίκλειστου τύπου, όπου ο δύτης μπορεί να ξαναχρησιμοποιήσει όλο ή μέρος του αερίου που έχει στη διάθεση του. Το αέριο που εκπνέει ο δύτης εμπλουτίζεται, ηλεκτρονικά ή μηχανικά με οξυγόνο, ώστε να παραμένει αναπνεύσιμο και ικανό να υποστηρίζει τη ζωή του. Η ανακύκλωση λοιπόν του αερίου αυξάνει το χρόνο της υποβρύχιας παραμονής του, συνεπώς και το χρόνο απόλαυσης και διασκέδασης του!!! Η λειτουργία του βέβαια δεν είναι απεριόριστη, καθώς εξαρτάται από τη διάρκεια ζωής της σόδας (νατράσβεστος) που χρησιμοποιείται κάθε φορά, η οποία συγκρατεί το άχρηστο CO₂ που παράγεται σε κάθε εκπνοή του δύτη. Ευτυχώς όμως η διάρκεια αυτής της σόδας, για το ηλεκτρονικό CCR, φτάνει με άνεση τις 3 ώρες, επιτρέποντας έτσι στους χρήστες του, υποβρύχιες παραμονές που για να πετύχουν με ανοιχτό κύκλωμα θα χρειαζόντουσαν πολλά μπουκάλια!!!

(συνέχεια την επόμενη εβδομάδα…)

 Άρθρο από: Κατερίνα Κανελλοπούλου

Δες τα προγράμματα του Κλειστού Κυκλώματος εδώ.