ΖΗΝΟΒΙΑ… το πιο διάσημο ναυάγιο της Μεσογείου (Μέρος 2ο)

IMG_1148

Η περιέργεια του δύτη για περαιτέρω εξερεύνηση του ασυνήθιστου αυτού κόσμου, τον φέρνει αντιμέτωπο με  πληθώρα εικόνων και συναισθημάτων, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν τις ρίζες τους στο φόβο που γεννιέται από την ύπαρξη του πυκνού σκοταδιού. Ανάσα ανακούφισης τα μικρά τετράγωνα παράθυρα, που συνδέουν την ελπίδα  με τη ζωή που υπάρχει εκεί έξω, στο ανοιχτό μπλε. Ένα «έξω» εκφρασμένο ακούσια, μέσα από αλυσίδες μπλεγμένες, φορτηγά αναποδογυρισμένα, προπέλες σταματημένες, κάγκελα διαλυμένα, γέφυρες γκρεμισμένες, σίδερα διασκορπισμένα, όλα μαζί ανακατεμένα με ψάρια, σπειρογράφους, ερημίτες και υποθαλάσσια φυτά… Ένα σκληρό σκηνικό, ολέθριας καταστροφής, που στο πέρασμα των χρόνων, με κόπο προσπαθεί  με το δικό της τρόπο, η φύση να διορθώσει. Θέλοντας κάποιος να διασκεδάσει για λίγο την κατήφεια που προκαλεί η θέα του ναυαγίου, μπορεί να «παίξει» με τα πεινασμένα ψάρια, για όσο φυσικά του επιτρέπουν οι χρόνοι στο computer και ο αέρας στην μπουκάλα. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα μεγάλο καρβέλι ψωμί, το οποίο θα μοιράσει σιγά σιγά στο πεινασμένο πλήθος. Γρήγορα θα βρεθεί εγκλωβισμένος από τους αχόρταγους κυνηγούς, που θα τον τσιμπούν ανελέητα, προκειμένου να αποσπάσουν ένα επιπλέον κομμάτι και οι οποίοι θα τον εγκαταλείψουν μόνο όταν αντιληφθούν ότι, έχουν καταναλώσει όλη την ποσότητα που είχε στη διάθεσή του ή καλύτερα, όταν εμφανιστεί μια εναλλακτική πηγή προσφοράς…

 

IMG_1693

Όταν πια το μάτι χορτάσει το φωτεινό μπλε που πλαισιώνει το βυθισμένο σκαρί, μπορεί να χαθεί και πάλι στο εσωτερικό αναζητώντας ένα άλλο μπλε, πιο βαθύ, πιο αισθησιακό.. αυτό που έχει αποκτήσει τώρα το περιβόητο Lada του καπετάνιου, μετά από τόσα χρόνια συγκατοίκησης με το υγρό στοιχείο… Ένα μπλε μπερδεμένο με τις πορτοκαλοκίτρινες αποχρώσεις της σκουριάς και διανθισμένο με στοιχεία της υποθαλάσσιας χλωρίδας, το οποίο μπορεί εύκολα να αποτελέσει ένα αλλόκοτο φωτογραφικό ντοκουμέντο, που θα καταγράψει με ειρωνεία την αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στη φύση και τα  ανθρώπινα επιτεύγματα!!! Κολυμπώντας ακόμη πιο βαθιά έχει την ευκαιρία να απολαύσει, ένα χώρο στον οποίο ενδεχομένως δεν θα έμπαινε ποτέ, αν στο καράβι δεν είχε συμβεί το μοιραίο. Αναφέρομαι βέβαια στο μηχανοστάσιο, η θέα του οποίου σε καθηλώνει, σε συνδυασμό με τη σκέψη ότι, εκεί «χτυπούσε άλλοτε η καρδιά του πλοίου»… Σε πρώτο πλάνο οι μηχανές, παραταγμένες η μία δίπλα στην άλλη, με την ογκώδη παρουσία τους να επιβάλλεται στο χώρο. Σε δεύτερο πλάνο, κύλινδροι και εξατμίσεις συμπληρώνουν την εικόνα, αφήνοντας το σκουριασμένο διάδρομο να αγκαλιάζει περιμετρικά το δωμάτιο. Αν ο επισκέπτης δεν τρομάξει από το πληθωρικό μαύρο, τη σκέψη ότι βρίσκεται περίπου στα 40μ. κάτω από την επιφάνεια και τη σκληρότητα που αποπνέει ο χώρος από μόνος του, τότε μπορεί να κάνει και μια σύντομη εσωτερική περιήγηση στην αίθουσα, προσπαθώντας να αποκτήσει τη συνολική χωροταξική εικόνα. Έχοντας πλέον «φορτώσει την αμυγδαλή του» με πλούσιο υλικό, θα πάρει το δρόμο της επιστροφής, γοητευμένος από την ιδέα ότι, τώρα μπορεί να ισχυριστεί ότι «έχει βουτήξει» βαθιά στο θρύλο του ναυαγίου!

Εξοικειωμένος πια ο επισκέπτης με το μαύρο, είναι σίγουρο ότι θα μπει στον πειρασμό να κάνει και μια νυχτερινή βόλτα στο Ζηνοβία, θέλοντας να αγγίξει και μια άλλη πτυχή  του βυθισμένου πλοίου. Καθώς το πλησιάζει, η σκουρόχρωμη σιδερένια σιλουέτα φαντάζει ακόμη πιο τρομακτική, απ ότι στη διάρκεια της ημέρας. Ξεπερνώντας όμως το αρχικό του δέος και όσο πιο κοντά φτάνει στο γερμένο σκαρί, αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι  σίγουρα ανήμπορο να τον βλάψει και εκείνο που στ αλήθεια μπορεί να τον τρομάζει, έχει να κάνει μόνο με τις δικές του σκέψεις, που στροβιλίζονται ανελέητα  στο μυαλό του. Μέσα από τη δέσμη του φακού του αποκαλύπτονται μοναδικές λεπτομέρειες , που στη διάρκεια της ημέρας χάνονται, καθώς το μάτι αιχμαλωτίζεται από την κυριαρχία με την οποία επιβάλλεται ο τεράστιος όγκος στον αμμώδη πυθμένα! Τη νύχτα, ένα από τα στοιχεία  που ξεχωρίζει ιδιαίτερα, είναι  οι υποθαλάσσιοι κάτοικοι του ναυαγίου, που πιο αποκαλυπτικοί και πιο απελευθερωμένοι επιδίδονται σε ένα ατελείωτο «παιχνίδι», άλλοτε με το ρόλο του θύτη και άλλοτε με αυτόν του θύματος… Χωρίς αμφιβολία όμως, στη φάση που το φως δηλώνει απών, κορυφαίο στοιχείο του ναυαγίου αναδεικνύονται οι χοντρές αλυσίδες, που μπλεγμένες περίεργα μεταξύ τους, μοιάζουν να αγωνίζονται απελπισμένα, προκειμένου να συγκρατήσουν το πληγωμένο κουφάρι να μην παρασυρθεί από τις σκοτεινές δυνάμεις της αβύσσου…

«Είναι τόσο πλούσιο σε παραστάσεις το Ζηνοβία», ισχυρίζεται με απόλυτο τρόπο  ο Αλέξανδρος, «που όσο και να βουτάς, δεν το χορταίνεις… και πάντα έχει κάτι καινούριο να σου δώσει». Άποψη που, παρά τη μικρή σε έκταση εμπειρία μας, φυσικά ενστερνιστήκαμε και εμείς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι, υπάρχει κανείς που έχει την παραμικρή  διάθεση να μειώσει την αξία των λοιπών καταδυτικών σημείων της κυπριακής επικράτειας. Με την αυθαιρεσία λοιπόν που επιτρέπει η ποιητική αδεία, θα «γυρίσω» το χρόνο πίσω, σταματώντας στην πρώτη καταδυτική ημέρα του ταξιδιού μας. Βγαίνοντας από τη Λάρνακα, η οποία γενικά κινείται στα όρια του αδιάφορου, ακολουθήσαμε την παραλιακή διαδρομή, διασχίζοντας το κομμάτι που τελεί υπό αγγλική κατοχή, προκειμένου  να φτάσουμε στην Αγία Νάπα. Μια περιοχή που παρουσίασε εκρηκτικούς ρυθμούς ανάπτυξης μετά τον πόλεμο, με ότι καλό ή καλό αυτό συνεπάγεται. Το έντονο κόκκινο χώμα αφθονεί σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής και ευθύνεται για τις νοστιμότατες πατάτες, που εξάγονται προς διάφορους διεθνείς προορισμούς. Σκληρά, απότομα βράχια χαρακτηρίζουν μεγάλο μέρος της ακτογραμμής, δίνοντας στο τοπίο μια χροιά άγριας ομορφιάς.

Η ένταση των κυμάτων ήταν αυτή που επηρέασε την τελική επιλογή του σημείου κατάδυσης. Ο Alex προτίμησε ένα μικρό κόλπο, που ομολογουμένως είχε αρκετά δύσκολη είσοδο στο νερό, αλλά τα νερά ήταν πολύ ήσυχα. Χαμηλές σπηλιές, μικρά φαράγγια και ευρύχωρες τρύπες συνέθεταν ένα ενδιαφέρον υποθαλάσσιο σκηνικό, που σε συνδυασμό με την πολύ καλή ορατότητα και το μικρό βάθος, δημιουργούσαν ένα προφίλ κατάδυσης προσιτό και στον πιο αρχάριο δύτη. Το μόνο αρνητικό στοιχείο ήταν η χαμηλή θερμοκρασία του νερού, λόγω αφενός της εποχής και αφετέρου, του άστατου καιρού, που μας βασάνισε δεόντως. Στην ευρύτερη περιοχή τα ψάρια ήταν περιορισμένα, εξαιτίας φυσικά της έντονης αλιείας, αλλά υπήρχαν άλλα υποβρύχια θέματα, που με άνεση μπορούσαν να γίνουν όμορφα φωτογραφικά στιγμιότυπα, όπως για παράδειγμα μικρά κοράλλια, αστερίες, χταπόδια, καβούρια ή γυμνοβράγχια που σύχναζαν στον κόλπο. Η άσπρη άμμος πρόσθεσε και αυτή με το δικό της τρόπο στη συνολική εικόνα, αφήνοντας τελικά τον επισκέπτη ευχαριστημένο και πρόθυμο να ξαναδοκιμάσει…

Με κατεύθυνση τους Αγίους Αναργύρους, όπου θα γινόταν η δεύτερη κατάδυση, κάναμε μια αναγκαστική στάση για φωτογραφίες στον διάτρητο βράχο που έχει δημιουργήσει  ένα φυσικό πέρασμα, το οποίο μπορούν να διαβούν μόνο οι λάτρεις των extreme sports. Το παγκάκι στην άκρη του βράχου αναβλύζει τη δική του ρομαντική αύρα, που σε συνδυασμό με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, αφήνουν άρωμα Σαντορίνης. Λίγο πιο κάτω, στο ολόλευκο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων ήπιαμε παρέα με άλλους δύτες, κύπριους και αλλοδαπούς, τον καθιερωμένο καφέ απολαμβάνοντας την εκπληκτική θέα του κόλπου που απλωνόταν στα πόδια μας. Όπως μας πληροφόρησαν, το συγκεκριμένο μέρος αποτελεί ένα διάσημο καλοκαιρινό τουριστικό θέρετρο, που συγκεντρώνει απίστευτους αριθμούς  ντόπιων και ξένων τουριστών. Με την κουβέντα η ώρα πέρασε γρήγορα και κανείς μας δεν κατάλαβε για πότε έφτασε η στιγμή, που  η δεύτερη  καταδυτική μας εξόρμηση ξεκινούσε. Δυστυχώς άλλη μια δύσκολη είσοδος-έξοδος μας περίμενε, όμως ο απότομος κάθετος τοίχος ,τα βυθισμένα δίχτυα, τα διασκορπισμένα βράχια, το καλά καμουφλαρισμένο χταπόδι, το μικροσκοπικό κιτρινόμαυρο γυμνοβράγχιο, η νεαρή σμέρνα  και η εκπληκτική ορατότητα μας αποζημίωσαν για τον κόπο που καταβάλαμε. Και φυσικά ας μην ξεχνάμε το χωνάκι παγωτό που κατασπαράξαμε από τον παραδοσιακό παγωτατζή, με την ποταπή δικαιολογία κρεμασμένη στα χείλη ότι, έπρεπε να χαροποιήσουμε το παιδί που κρύβεται μέσα μας.

Τοποθετώντας και πάλι αυθαίρετα το χρόνο στην σωστή του διάσταση, το ημερολόγιο έλεγε 24 Απριλίου, Κυριακή του Πάσχα… ενός Πάσχα που το περάσαμε με το δικό μας «ανορθόδοξο» τρόπο, που ευτυχώς γέρνει πολύ περισσότερο «στα προσωπικά μας θέλω», απ ότι «στα κοινωνικά πρέπει»… Και για το κλείσιμο φυλάξαμε ένα τελευταίο μεγάλο ευχαριστώ στον Αλέξανδρο & στην Πάρια, στο Χρήστο & στη Μαρία, στο Γιώργο & στο Σωτήρη, στον Κώστα & στη Δώρα, στο Θεόφιλο και φυσικά στα παιδιά μας, που ο καθένας με τον τρόπο του βοήθησε να κάνουμε ένα ακόμη εκπληκτικό ταξίδι!!!

Άρθρο από: Κατερίνα Κανελλοπούλου

Φωτογραφίες από: Βασίλη Αθανασίου